Time for choco-holics...

Fijn, fijn... Dan ben je een heel jaar braaf geweest, kan je er nog niet eens de vruchten van plukken op het einde van het jaar (omdat ik zonodig iets aan mijn omvang wou doen!)... Dat deel was NIET ingecalculeerd! Dit valt dus onder de noemer 'bezint eer ge begint (met een dieet)...

 

Het einde van het jaar komt vrij snel dichterbij. Ik weet niet of het herkenbaar is, maar mij bekruipt altijd het gevoel dat de tijd sneller gaat naarmate het einde van het jaar nadert... Het is een beetje alsof het jaar zichzelf beu is, en er snel komaf mee wil maken. Maar aangezien ik de laatste tijd af en toe losgekoppeld lijk van de wereld rond mij, heb ik het gevoel dat ik overal achteraan loop.

Het is al december, dé tijd van het jaar voor shopping en happy thoughts, en ook wel 'happy thoughts door de shopping' (zolang je dan maar niet naar je bankrekening kijkt, want vrolijke gedachten en bankrekeningen gaan meestal niet samen, in mijn geval toch :-) )...

Het begint al met Sinterklaas, heerlijk genieten van de verwondering in de ogen van zo ongeveer iedereen onder de meter (en ook wel: net boven de meter... Geen discriminatie!).

Ik beken: ik geloof! Uit de mond van een doorwinterde atheïst kan dat tellen als statement. Maar ik geloof in het samenhorigheidsgevoel, in het... -ja, hoe omschrijf je dat?- dat de periode met zich meebrengt... Het begint al met de voorbereiding van de lijstjes - wat zal ik dit jaar vragen?-, en dan het reikhalzend uitkijken naar de brievenbus en het antwoord van de Sint (dank u, lieve Bpost-postbodes!), om dan elke ochtend die trappelende voetjes, stomend van ongeduld, te horen naar beneden denderen. Soms een beetje te enthousiast, en vooral te vroeg, maar het hoort er allemaal bij. En dan de verwondering dat de tekeningen weg zijn, en dat er iets in de plaats is gekomen...

En ik besef wel dat het allemaal tijdelijk is, maar het zijn die momenten waarop ik hoop dat mijn jongens nog net iets langer zullen meegaan in het verhaal... Voor mij het ultieme moment van kinderlijke onschuld en ongebreidelde vreugde om wat er komen gaat!

Maar hoe fijn het ook is: al die chocolade, speculoos, marsepein, pepernoten, mandarijntjes, guimauves (hoe schrijf je dat in godsnaam?!), de picnic'en (of nic-nac's: hangt ervan af waar je ze wil opeten),... Dat is dus niet combineerbaar met de wil om het gewicht op peil te houden, behalve dan misschien de mandarijntjes! Damn you, Sinterklaas :-) Maar niet echt... Lieve Sint, mocht je toevallig op mijn blog terecht komen: er zijn voldoende alternatieven! En ik ben echt, echt braaf geweest (volgens mijn maatstaven toch...).

Na 6 december mag het voor mij fast forward naar 2014: ik ben sowieso niet echt een kerstmens... En in de loop van het jaar heb ik echt het gevoel gekregen dat 2013 voor niemand een briljant jaar is geweest. Spreek me vooral tegen als ik het verkeerd voor heb...

Pas op, ik doe ook mee aan de nieuwjaarsfolie, omdat het zo hoort... En eerlijk is eerlijk: het is niet allemaal slecht.

Ik vind het leuk om het perfecte geschenk te zoeken voor de mensen die me nauw aan het hart liggen, (en dit jaar misschien nog meer omdat ik die mensen nu nog meer weet te appreciëren: heb ik al dankjewel gezegd aan jou, jou, en jou?) maar ik heb een hekel aan de opgeklopte ik-moet-vrolijk-zijn-want-het-is-kerst-en-er-speelt-mottige-muziek-sfeer die je in elke winkel overvalt... Elk jaar probeer ik mijn aankopen te hebben gedaan nog voor 'de sfeer' too much wordt, maar elk jaar wordt het moeilijker: als men al in oktober kerstbomen begint uit te halen, kan ik daar niet tegenop! Thank the internet for online shopping... :-) (en ook wel: merci Ruddervoorde, om een redelijk down-to-earth boerendorp te blijven waar alles binnen de perken blijft).

Ik vind het leuk om tijd door te brengen met die mensen die bestemmeling zijn van mijn aankopen, maar ik heb een hekel aan de onvermijdelijke indigestie die het overvloedig eten tijdens die periode met zich meebrengt. Los van het feit dat ik nog op zoek ben naar een methode om de eindejaarsperiode te verzoenen met Bas (je weet wel, dat ding die genadeloos zegt dat je al dan niet slaagt in je opzet om je gewicht min of meer onder controle te houden)...
Ik vind het leuk dat het winter is - zelfs de sneeuw heeft zijn charmes-, maar ik heb een hekel aan de koude voeten die dat seizoen met zich meebrengen... Of nee wacht, mijn warmbloedige wederhelft heeft daar meer problemen mee. Maar dat, lieve schat, stond in onze geloften -in de hele kleine lettertjes, helemaal onderaan op de laatste pagina 'to have and to hold, for better or worse, in the hot summer days and the very cold winternights'...
 

Maar goed, ik heb nog een maand om me mentaal voor te bereiden op de happy cheerfulness van het eindejaar. Komt wel goed...

Ya Ya Yippee...

Het lijkt een vreugdekreet, en dat is het misschien ook wel, maar ook en vooral een liedje die zich heeft verankerd in mijn hoofd. Dat komt ervan als je jezelf tot kleuterdanser ontpopt.  Maar eerst tijd voor andere dingen...

Het is een hele tijd geleden dat ik nog op mijn blog ben geraakt: niet omdat ik niets te vertellen had -Heb je mij al ooit sprakeloos geweten?!- maar wel omdat mijn beste ideeën zich uitten op het moment dat ik zo ver mogelijk van een computer bevond... En gezien mijn geheugen nu vooral is ingesteld op 'hier en nu', ben ik die -ongetwijfeld fantastische :-) - schrijfstukjes alweer vergeten, nog voor ik de tijd kreeg om ze op te schrijven. Dus moeten jullie het doen met de onzin die nu uit mijn toetsenbord vloeit! Maar eerst en vooral: BEDANKT! Ik zag zonet dat mijn blog de kaap van de 1000 views heeft overschreden... Leuke vaststelling. :-) En tijd voor een ya ya yippee (de eerste!)

Het feit dat ik nu tijd heb, heeft vooral te maken met mijn kleine snotneus, die me om 4u30 wakker maakte met de mededeling dat zijn 'avond'-melkje helemaal koud geworden was. Normaal drinkt hij dat 'een beetje warm, en een beetje koud' (lauw, zoals we zeggen maar dat woord zit nog niet in zijn woordenschat :-) ). Helaas heeft die opgewarmde melk de hatelijke eigenschap om af te koelen, als je dat een paar uur laat staan... Wijze levenslessen, die ik niet per sé om 4u30 hoef te ontdekken. (Had ik al gezegd dat het 4u30 was? -'S NACHTS!!). En dan komt dat kleine poepje me deze morgen lieflijk wakker maken als je eindelijk weer in slaap gevallen bent, met een kriebel op je wang en de woorden 'mama, het is je vriehiehiend!'. Geen tijd dus, voor een ochtendhumeur...

Maar goed, ik had eigenlijk een andere insteek voor vandaag. Mijn dieet is nu officieel afgelopen. That calls for a ya ya yippee! Fase twee werd deze week afgerond, en nu volgt alleen nog maandelijks een controlemoment, waarbij een maximale afwijking van 2kg toegelaten is... Dat lukt me wel: ik had eigenlijk al in fase twee stilletjes aan het dieetgevoel opgegeven om plaats te ruimen voor een aangepaste levensstijl. Als je er zo lang mee bezig bent, dan wordt het een gewoonte: ik check de hoeveelheden suikers van alles wat ik koop, mijn mandje is veel vaker gevuld met verse groenten en fruit, mijn specialiteit in de keuken is 'snelle hap met groenten en vlees' :-) ... En hopelijk went iedereen aan de 'new look' (wacht nog even tot ik er weer stralend uitzie, work in progress!). Want nu kreeg ik al twee keer te horen dat het een beetje 'te' is, dat ik er beter uitzag met een klein beetje meer... Hadden ze dat maar verteld toen ik bezig was, dan had ik vroeger kunnen stoppen :-). Maar eerlijk: ik schrik ook wel van foto's van mezelf... In de positieve zin welteverstaan! Het verschil tussen een bikini-foto deze zomer en eenzelfde foto in de herfstvakantie is op zijn minst opmerkelijk... (en voor je het vraagt: geloof me maar op mijn woord, die zijn niet voor publicatie!). Wederom ya ya yippee dus...

Die kreet zit echt in mijn hoofd (er zijn ergere dingen...) sinds ik een sessie kleuterdans in elkaar aan het steken ben. Maar er is afwisseling: ook 'tsjoe tsjoe wa', 'schudden met die billen' en 'eyo eyo eyo' passeren de revue... Een beetje begrip als ik vreemde dingen zeg (of nog vreemder dan anders). Mocht je kleuter of eersteleerjaar'der -hoe zeg je dat eigenlijk?!- dit lezen: ze zijn welkom om mee te komen genieten van mijn energie op zondagmorgen (doorgaans eerder beperkt, maar voor de gelegenheid in hyper-drive). Die ya ya yippee zal vooral om mezelf op te peppen zijn... :-)

En nu... Hop hop met die energie op zaterdagmorgen: tijd voor kleuterturnen! (Gelukkig gewoon ondergaan... Tijd om dat kleine poepje terug te pakken :-) )

Overload aan inspiratie...

Dat heb je, als je twee weken wacht met het neerschrijven van je innigste gedachten :-)

Mijn vorige stukje was nog maar geschreven, of een stormvloed aan ideeën sprongen tevoorschijn... Niet dat het belangrijke zaken zijn, maar toch... Gezien mijn geheugen me de laatste tijd serieus in de steek laat (ik leef nu, op dit eigenste moment, en vraag me niet wat ik de afgelopen week, maand.. Heb uitgespookt), is deze blog een beetje mijn collectief geheugen geworden. En daar mogen jullie bevoorrechte getuigen van zijn.
Heb ik je al verteld dat oktober niet de beste moment is om een nieuwe bikini te kopen? 'Logisch!', hoor ik je bijna denken... Maar als je dieet in augustus en september, dan kom je in oktober tot de conclusie dat je bikini klaar is om de volgende nipple-gate te creëren! En dan moet je shoppen, natuurlijk... Het leven na een dieet is echt hard, hoor! :-D en dus ga je naar de meest voor de hand liggende plaatsen: mijn favoriete lingeriewinkel (maar daar ligt het nu vol met heerlijk warme Woody-pantoffels... En dat gaat niet in een zwembad!), een sportwinkel of twee,drie (skipakken met hopen, en misschien -als je geluk hebt- een zwempak, maar gen bikini's dus), zelfs online... Maar de opbrengst was eerder pover! Dan ga je een schoenwinkel binnen... (Niet dat mijn voeten vermagerd zijn, maar 'there's always a reason to buy new shoes' :-D ) En daar vond ik dus een bikini! (En achteraf vond ik ook wel een tweede in een badpakkenwinkel in Brugge, maar da's niet zo vreemd natuurlijk...).

Een beetje ouder, een beetje wijzer?! Yeah right...

Voor wie me kent op het smoelenboek: je weet dat ik een beetje ouder ben geworden... Exact 14 dagen ouder dan mijn vorige bericht, om precies te zijn (maar ook wel, afgerond een jaar ouder). In tegenstelling tot het gewicht, waarover ik dus geen geheimen heb, wordt de leeftijd niet zomaar te grabbel gegooid! Ik zeg je niet dat het omdraaien van de volgorde van de cijfers geen effect meer heeft, en dat (minstens) één van de cijfers een 3 is... 

Omdat mijn verjaardag dit jaar niet zo goed viel - ik weet het: elk jaar dezelfde dag- heb ik besloten dat mijn verjaardag met een maand uitstel wordt gevierd. Dus iedereen die nog niet gefeliciteerd had: no worries, je bent zelfs nog te vroeg :-). 

Ik was onlangs in 't stad, en dan bedoel ik niet Antwerpen (onze stad is ook een stad... En nog wel het decor van de laatste Blijde Intrede! Thah, Eat this A'pen...), en was getuige van een grappig toneel. Hoewel... Meer een inside joke. Ik wist gewoon niet dat café's als de Rika Rok (geen idee hoe je het schrijft) overdag een vaste plek zijn voor de gemiddelde gepensioneerde medemens om te genieten van zijn koffietjes. Ik kon niet anders dan me afvragen of ze wel weten hoe het er op een zaterdagavond/-nacht aan toegaat op diezelfde stoelen... Ik vond het gewoon een beetje vreemd. 

Maar niets mis mee, met mensen die koffie drinken... Hell, ik behoor zelf ook weer tot die groep - driewerf hoera! Ik vermoed dat Douwe Egberts zich de laatste tijd heeft afgevraagd waarom haar produkten een daling in de verkoop kenden... Een neveneffect van de regen! 

Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik geen koffie mocht drinken: misschien omdat het obligate koekje dat erbij hoort, niet echt past bij een dieet... En ik overdrijf. Ik mocht wel koffie drinken, décaf om precies te zijn... Maar hoe kun je dat nu koffie noemen als je het hoofdbestanddeel weglaat?! Dat is zo'n beetje als wijn zonder alcohol (heb je dat al geprobeerd? Niet doen, zegt deze ervaringsdeskundige...), chocolade zonder cacao (Dat is dan witte chocolade: dat valt goed mee, aldus de kenner in mij :-)  ), of Sinterklaas zonder Zwarte Piet... Compleet ondenkbaar, dus! Ik viel bijna van mijn stoel toen de discussie losbarstte over het feit dat de tewerkstelling van een -hoe zeg je dat nu politiek correct?! Wil niet dat deze blog van racisme wordt beschuldigd!- donkerhuidige medemens al dan niet van racisme getuigt... Is er één kind die er zo over denkt? Misschien moeten we als volwassene meer voeling zoeken met het kind in ons, en vooral met die kinderlijke onschuld, die we ergens onderweg verloren zijn... Het zou de zaken alvast vereenvoudigen: geen moeilijke redeneringen, gewoon een WYSIWYG-logica (voor de niet-zo-techneuten: wat je ziet, is wat je krijgt). Gelukkig zijn er ook volwassenen die eeuwig kind blijven :-) (Ik noem geen namen - al ben ik niet echt zeker dat dit nu in hun voordeel pleit). En als dat niet lukt, is er altijd escape-route twee: laat je omringen door kinderlijke onschuld. Dat probeer ik toch... Alhoewel, ik weet niet of mijn monsters wel altijd zo onschuldig zijn. Afgaand op hun blik alleszins wel! 

En dan komt er eentje naast je zitten, slaat zijn arm om je nek en begint - out of the blue- 'vrolijke vrienden' te zingen (in een heel erg vrije versie, die behalve de woorden 'vrolijke' en 'vrienden' nog weinig met het origineel te maken heeft, maar details, details...)... En dan krijg je weer die glimlach: die idiote, gelukzalige glimlach die elke ouder kent, en die de wereld net iets rooskleuriger maakt...  

Wendy vs de wereld - hoofdstuk *#@*

Geen idee wanneer ik de vorige keer heb geschreven, het moet al even geleden zijn. Tijd dus, om daar verandering in te brengen... 

Ik heb het gevoel dat ik op één of andere manier in een tijdslus terecht gekomen ben. Terwijl mijn dagen gewoon voorbij glijden zonder goed en wel te beseffen hoe ze gevuld geraken, heb ik evengoed het gevoel dat deze week oneindig blijft duren. Als ik goed heb opgelet op school, telt een week toch maar 7 dagen? En toch lijk ik van elke dag een bis-, ter-, quater-...versie te beleven... Vreemd, echt vreemd! 

Misschien is dit het gevolg van trager verder te draaien dan de wereld om je heen... Hmm, misschien moet ik daar maar eens een theorie over schrijven, die dan binnen 50 jaar kan worden bewezen en mij dan, als ik oud(er) en versleten(er) ben, wordt beloond met een Nobelprijs... Aim high! Misschien kom ik wel gewoon in aanmerking voor de ignobelprijs (het alternatief voor het meest onzinnige idee...) - maar een prijs is een prijs! Voorlopig schrijf ik gewoon verder... Deal?! Ik kreeg zelfs een idee om het wat grootser te zien. Wie weet? Het makkelijkste heb ik al: 'mijn dedication'! Hoewel? Als ik erover nadenk, wordt die dedication al een hoofdstuk op zich - dat heb je, als je veel mensen dankbaar bent... Da's al een hoofdstuk minder om te schrijven: zo schiet het wel op, natuurlijk... :-) 

Maar even over de oorspronkelijke reden van deze blog... Het regent nog steeds, in de verzilvering. Het gewicht blijft nu schommelen rond de 63 - een ruime marge ingebouwd, heet dat dan... De verzilvering is dus half en half een succes: het is de bedoeling dat je constant blijft, maar dat lukt niet zo goed. 

• On the bright side: als er iets verandert aan de getallen op Bas, dan is het wel naar beneden (Een logisch gevolg van de zwaartekracht, lijkt me... Wordt alles niet naar beneden getrokken daardoor? Had ook wel wat vroeger mogen werken dan... Had wat moeite gespaard :-) ). 
• On the down side: als er nu nog veel verandert, mag ik weer op shoppingtocht! Hoewel down side? Valt wel mee... Maar toch! De broeken zijn nu net ingekort. 

Hoedanook, ik vind die verzilvering wel meevallen - ondanks de onheilsberichten op voorhand (Dan begint het moeilijke pas! Langzaam opbouwen, want anders kom je weer bij...). Het is wel leuk om terug op ontdekking te kunnen gaan in de keuken: nieuwe 'oude' ingrediënten toevoegen, herontdekken, en vooral herwaarderen... Wist je hoe lekker een pistolet kan smaken na 2 maanden onthouding?! Of zelfs een simpele boterham... Pure extase! Een kinderhand is snel gevuld, zeggen ze dan... Wel, leden van de taalunie: hebben jullie al ooit geprobeerd de hand van iemand na een dieetfase proberen te vullen? Veel sneller... Een tip voor het volgende 'groene boekje! (Bestaat dat eigenlijk nog? Of ben ik nu gewoon 'oud'...). 

En nu? Een valies maken! De zoon vertrekt op zijn allereerste zeeklas volgende week: wordt een belevenis voor zowel de mama als de zoon... Ik weet niet wie er het meest naar uitkijkt. Net zoals ik niet weet wie wie het meest gaat missen... Wat ik wel weet? Dat de reis met het vliegtuig deze zomer indruk heeft gemaakt... De zoon vroeg zonet hoe zwaar zijn valies eigenlijk mag zijn... :-) 

Zalig toch, die monsters die met een kleine inspanning een glimlach op je gezicht kunnen toveren!

(Nog twee voor in mijn dedication...) 

De oplossing voor de economische crisis...

Echt, ik heb het gevonden... Economen (Economisten? Economiërs? Je weet wel... Mensen met verstand van geld) piekeren zich suf over het oplossen van een crisis, terwijl de oplossing voor het grijpen ligt. 

Toch voor wat betreft textiel... Na het shoppen van de afgelopen weken, komt nu de obligate vervolgstap (in mijn geval toch): het inkorten van de broeken. Vreemd, maar aan het einde van mijn benen heb ik altijd nog een stuk broek over... Gemiddeld zo'n 13 cm zelfs! Als mijn benen ongeveer een meter kort zijn (wetenschappelijk afgemeten door Kaena ernaast te plaatsen, dus de correcte uitdrukking is 'als mijn benen de lengte hebben van een vierjarige'), waarom maken ze die broeken dan zo lang (of, op mijn wetenschappelijk verantwoorde manier: broeken met de lengte van een zesjarige). Op 10 broeken heb ik stof genoeg voor een extra broek (of misschien eerder een rok - da's nog een idee: creatieve oplossing 1!). Als men nu als standaard 'de vierjarige lengte' zou nemen, dan spaart dat grondstoffen uit... Minder grondstoffen betekent minder kosten. Minder kosten betekent lagere verkoopprijs (simpele conclusie, maar toch...). Lagere verkoopprijs betekent hogere koopkracht en dus... Meer kopen, meer winst en aan het einde van de rit: einde van de crisis! (Als lezer heb je nu wellicht  door dat ik geen econoom van opleiding ben... :-) ). 

Ah ja, helaas is mijn lengte niet echt standaard - mijn grotere medemens is wellicht heel dankbaar dat ik niet de standaard ben! 

Dus misschien moet ik op zoek naar een andere oplossing: groeien, bij voorbeeld... Vroeger koesterde ik de -ijdele- hoop dat het groeiproces bij mensen een beetje analoog verliep als bij planten: geef voldoende water dus... Maar sinds het dieet heb ik die utopie laten varen. Het enige wat die twee liter water per dag hebben opgeleverd, is de aanpassing van mijn openingszin... In plaats van het obligate 'hallo, hoe gaat het?', start ik een  gesprek nu meestal met 'hallo, mag ik even naar het toilet?'  :-D

Dus groeien is geen optie, het aanpassen van de kledingstandaard ook niet... Rest me alleen nog de creatieve piste... Ik zoek eens een patroontje, denk ik! 

Deze morgen kreeg ik een doos foto's voorgeschoteld - een poging van de wederhelft (de lieve schat!) om mijn gedachten te verzetten... En het lukte (of toch een beetje). Het grote nadeel aan die foto's uit de oude doos, is dat ze niet digitaal zijn, en dus niet zo makkelijk te photoshoppen! Heel fijn om terug te zien, al denk ik bij de meeste wel dat ik op vestimentair vlak vroeger eerder zwakzinnig was... Het goede nieuws: ik was niet de enige! Van sommige kledingstukken rijst onherroepelijk de vraag of het wel legaal was om zo'n gedrochten te verkopen... Is het niet de taak van iemand om zwakzinnigen tegen zichzelf te beschermen? Maar nee, in plaats daarvan werden foto's gemaakt! (Mocht ik een aantal vondsten op Facebook zwieren, dan denk ik dat mijn vriendenlijst op slag wordt ingekort :-D) . Geen paniek: de foto's zitten alweer waar ze horen... In de oude doos! 

Na regen komt... verzilvering

Ondertussen ligt het strenge dieet al 3 weken achter mij. Doel nu is het gewicht te behouden (of misschien nog een klein beetje naar beneden af te ronden...) en tot nu toe lukt dat vrij goed: de weegschaal stond maandag op 64,2... En dat ondanks de pizza zaterdagavond :-) En niet zomaar een diepvriespizza, maar echte vettige pizzahut-pizza! Ik ben niet meer zo strikt bezig met wat mag, en wat niet... Maar ik probeer het binnen de perken te houden. En de dingen waarmee ik 'de regels overtreed', worden dan de week nadien toch als aanvaardbaar beschouwd: ik ben dus een beetje visionair (het kind een naam heten, of zoiets :-)  ). 

Maar eigenlijk vind ik het ook niet langer een must: nu wil ik gewoon genieten van de fijne momenten die op mijn pad komen. En alles wat mij enigszins vrolijk stemt, kan alleen maar positief zijn. Het is een wankel evenwicht... Sommige dingen zijn nog niet aan me besteed: het immer vrolijk rondhuppelen, het enthousiast zijn zonder mate, het zorgeloos aangrijpen wat op je pad komt... Ik weet ondertussen dat sommige dingen tijd vergen. Het is een beetje zoals koken: wat een half uur in de oven moet, kan na 5 minuten nog niet klaar zijn! (Alleen jammer dat er geen exact tijdsschema bestaat als het op mensen aankomt). 

Zondag heb ik zowaar -mits enige aansporing van mijn zoon- mijn skeelers vanonder het stof gehaald - heeft bijna een eeuwigdurende niesbui uitgelokt, er lang dan ook HEEL VEEL stof op... Maar na een tocht van 5km kon ik opgelucht vaststellen dat er geen botten werden gebroken, geen knieën geschaafd, geen kleren gescheurd... Zelfs geen lieftallige kussen aan het wegdek! 

Grenzen verleggen, heet zoiets... 

Maandagavond was de weging, en ondertussen is dat een automatisme geworden, waar ik niet langer reikhalzend naar uitkijk... De kledij liegt er niet om: er is zo'n 11 kilo weggesmolten sinds het begin van het jaar. Het is leuk om in een winkel kledij uit het rek te nemen, te passen en vast te stellen dat je de verkeerde maat nam... En dan naar buiten te kunnen gaan met een kleiner maatje. Voor het eerst in heel lang heb ik alles die niet goed meer paste, gewoon weggedaan. Ik ben niet van plan om die kledij ooit nog nodig te hebben! En soms helpt het facebook, of de vrienden die erop zitten, je een handje om tot shoppen over te gaan...  Het helpt al helemaal als die vrienden fijne winkels hebben, waar je sowieso altijd je goesting vindt... 

En toen was het plots dinsdag, beter bekend als 'de finale bakmatch-dag'... Het werd zo'n moment waarbij je even aan niets anders moet denken, en gewoon uitvoeren wat men je vraagt. Ideaal, onder huidige omstandigheden... Het was wel leuk om de reacties te zien van mensen die jouw gebak (de cuberdonchocoladekegels, weet je nog) proeven, en als volleerde kenners - nu ja, volleerd? Als je sinaasappel en peperkoek niet uit elkaar kan houden... - hun semi-professionele mening verkondigen. Het goede nieuws: ik heb minstens één taartje 'verkocht', net als de andere deelnemers trouwens. En toen... werd de prijs uitgedeeld! Ik kan alvast zeggen dat het een winnares werd (niet moeilijk, met drie vrouwelijke deelnemers :-)  ), en dat het op basis van haar interpretatie van chocoladetaart gebeurde (ook niet moeilijk: dat was immers de opdracht). Maar de cruciale vraag, wie nu eigenlijk de winnaar is geworden, die blijft nog even onbeantwoord. Dat heb je, met die geheimhoudingsclausules en zo... Op 18 november komt het op tv, ik overweeg een gezamelijke kijk-avond, met pizza en  cuberdonchocoladetaart. Iemand geïnteresseerd? 

The day, week, month... after

Elke wolk, zelfs al is ie gitzwart, heeft een gouden randje.. en om het in een ander cliché te gieten: als mijn leven eruit zag als een koekje (momenteel wel zo eentje die drie weken onderaan de boekentas heeft gezeten -elke ouder weet nu wat ik bedoel-), dan zijn de mensen rond mij de chocoladestukjes die het gewone speciaal maken! (Jullie weten wel wie ik bedoel - dank je wel daarvoor!)

 

 

Jammer als je dat op de harde manier moet ontdekken, maar bottomline is dat ik het ontdekt heb. De 'total-make-over' deel 2 was niet meteen een succes, maar toch...

Als je eruit leert te relativeren,

Als je eruit leert dat je een select groepje fantastische mensen om je heen hebt,

Als je eruit leert dat je niet moet uitstellen om te genieten,...

Dan is het allemaal geen verloren moeite geweest!

 

Het is ondertussen anderhalve week geleden dat ik nog eens in mijn pen kroop (allez, in het toetsenbord - met een pen op een computerscherm zou behoorlijk idioot zijn), maar het lijkt eeuwen geleden. Het lijkt nu even ook gewoon heel erg banaal om bezig te zijn met je gewicht, met streven naar 'je beter voelen in je vel'. Al streef ik nog altijd naar dat laatste, maar de weg ernaartoe is net iets onstuimiger geworden. En daarmee heb ik dat ook gezegd, en hoef ik er niet meer op terug te komen. Vraag er niet naar, begrijp gewoon dat ik niet altijd even vrolijk kan zijn...

 

Zondagavond zijn ze komen thuis filmen - mijn introstukje voor de bakmatch. Ik was de allerlaatste 'opdracht' voor de cameraman, en toen hij uit Gent moest vertrekken richting Ruddervoorde, had hij even gehoopt dat Ruddervoorde tussen Gent en Brussel lag... En ik dacht dat mijn oriëntatie slecht was! Samen met de kids hebben we pizza gemaakt, terwijl hij wat vragen stelde. Benieuwd wat dat gaat opleveren... Vraag 1: heb je het bakken meegekregen van vorige generaties-is het een familieding? Hmm, die kent duidelijk mijn mama niet. Ik heb het -denk ik- beleefd verwoord, maar hoe zeg je beleefd dat een keuken (voor mijn mama dan) het equivalent is van een middeleeuwse folterkamer?! Vraag 2: kan je goed koken? Lieflijk antwoord van Luka daarop is dan dat alles lekker is, maar niet pizza, want dat lust hij niet... (Terwijl hij gewoon verder zijn pizza aan het versieren is - Kaena's pizza was dan alweer bijna leeg, wegens 'voorproeven'...).

Wordt waarschijnlijk wel interessant qua introductie... :-)

Ondertussen weet ik al wat er te winnen valt, maar ik heb het al, dus dat hoeft dan ook niet meer! Dinsdag 1 oktober is de laatste draaidag, ergens aan de andere kant van het land - in Heverlee, geen idee waar dat ligt, maar het klinkt ver! En dan weet ik wat het resultaat is: ik hoop alleen dat ik toch minstens één taartje heb verkocht...

 

En maandag was er dus een wegingsmoment - na een week 'verzilvering': dan is het de bedoeling dat je stabiel blijft. We zitten onder de 65 (goed, een beetje marge), maar veel verder moet het nu toch niet meer gaan. Dan wordt het te kostelijk! Shoppen is wel leuk, maar het probleem is dat mijn bankrekening dan mee dieet (en daar vliegt de 'vulling' precies veel sneller van af...) - nochtans vind ik er helemaal niets mis mee, met een vette bankrekening! Maten en gewichten hé...

 

An apple for your thoughts...

Ok, 't is officieel: we zijn niet meer streng! Het doel is ongeveer bereikt, de 65 staan op de weegschaal. En nu?

 

En nu... blijft de wereld gewoon verder draaien, is het weer nog steeds wisselvallig, komt de bus nog steeds elke morgen de kindjes ophalen, staat de krant nog steeds vol met nuttig en minder nuttig nieuws. Er is dus niet zoveel veranderd, behalve dan in mijn kleine wereldje misschien. Ik kan er wel aan wennen, aan de complimentjes van mensen die me lang niet hebben gezien... Fijn is het zeker, noodzakelijk? Nee, dat niet...

 

Nu zitten we dus in de verzilvering: het is de bedoeling dat mijn weegschaal went aan die 6 en die 5, en hij mag zelfs de volgorde omdraaien :-D (geef toe, echt moeilijk ben ik niet, hé). En dus krijg ik nu week per week een voedingsschema. Week 1 vond ik alvast een aangename verrassing: nog een shake als ontbijt, en als vieruurtje en voor de rest... normal food (bij benadering toch...)! Het fruit is terug toelaatbaar (fijn, fijn... Aardbeien mogen terug - alleen jammer dat het seizoen gedaan is :-S), vlees/vis worden een dagelijkse gewoonte (toch dat vlees, die vis - daarvan ben ik niet overtuigd dat het goed is :-P) en aardappelen zijn ook terug gepermitteerd. En dan moest ik toch even checken, maar pasta en brood mogen nog niet (dju toch!)... You can't have it all (at once!).

 

En nu het (eerste) doel bereikt is, wordt het tijd voor stap 2 in het 'total make-over'-plan van mezelf. Morgen stap ik het vliegtuig op richting Istanbul, om dan in mijn uppie schoonmaak te houden in mijn hoofd. Misschien heb ik al mijn vier dagen nodig alleen om de luchthaven terug te vinden... Mij kennende is dat eigenlijk goed mogelijk (misschien moet ik mij gewoon ophouden in de taxfree-zone van de luchthaven, maar volgens mij kan ik daar ook wel mijn weg verliezen, dus...). Ik neem alvast mijn autosleutels mee: daar hangt zo'n ding aan die lawaai maakt om ze terug te vinden. Zou dat ook werken om mezelf te kunnen localiseren?! Mensen verklaren me gek of moedig (of zeggen moedig, maar bedoelen gek) om die reis te ondernemen, en tegelijk kan iedereen er wel in komen, in die nood om er even helemaal uit te breken. Vreemd toch, dat niet meer mensen dat doen?! Misschien kom ik zondag terug en is het een verhaal dat zich nooit meer herhaalt. Of misschien heb ik de smaak te pakken en kom ik nog op zo'n ideeën. Maar sowieso heb ik het verhaal op zich...

 

The end is near...

Driewerf hoera! Het einde is in zicht... Of het begin (van de volgende stap): het is maar hoe je het bekijkt. Naar het schijnt is deze strikte periode de gemakkelijkste... Fijne vooruitzichten dus!

Maar eerlijk? Ik mis die pasta of aardappel bij mijn eten niet echt. Ik kijk meer uit naar terug een stukje vlees, of kaas of whatever (geen vis: dat mis ik niet! Dat at ik vroeger ook niet, en ik zie absoluut geen enkele reden om daar nu mee te beginnen :-) ). En het niet meer moeten afwegen van groenten lijkt me ook niet echt een moeilijke opdracht. Maar misschien ben ik weer te rooskleurig aan het denken en schrijf ik jullie binnen twee weken dat de volgende stap zwaar onderschat werd. Je bent alvast gewaarschuwd.
De opdracht na de laatste weging was 'nog één weekje echt streng', maar dat klonk beter in de theorie dan in de praktijk. Even kijken: maandag? nog één ansjovisje, dinsdag? streng, woensdag en donderdag? Straatsburg - niet streng dus (ook al omdat ik de helft van mijn shakes was vergeten - maar dat komt zo meteen), vrijdag? semi-streng (al werd ik wel gedwongen om chocoladetaart te eten: de horror! :-D), zaterdag? mega-streng (and proud of it!!) en vandaag? we zien wel wat de dag nog brengt...
Het was in elk geval een drukke week, maar niet echt in termen van rain-diëten! Wel een paar lessen geleerd deze week, zoals:

 

• Vrouwen kunnen HEEL snel klaar zijn als ze willen! (Ik moest woensdag om 6.20 uur vertrekken, en dat werd een beetje moeilijk, omdat ik maar om 6.16 uur wakker geworden ben. Een wekker instellen is fantastisch, maar blijkbaar werkt dat alleen als je de wekker ook effectief aanzet... :-S In 9 minuten klaar zijn en in de auto zitten voor vertrek is volgens mij een toptijd!)
• Mannen en drank zijn niet altijd een goede combinatie. Geen probleem met mensen die een glas verzetten (tis te zeggen: de alcohol van erin naar binnen gieten, want gewoon een glas van links naar rechts verzetten, zou redelijk stom zijn!), maar je moet je grenzen kennen. En ik? Ik heb ontdekt waar mijn acceptatiegrens ligt... 's morgens nog zat zijn van de nacht ervoor, en in je slip in een hotelgang ronddwalen: dat is dus ver boven mijn grenzen!
• Een halfuurtje bakken op tv is in realiteit 3 uur doen, herdoen, en doen alsof je herdoet! Dus als mijn cuberdon-chocoladekegels op tv komen: tuurlijk ging dat zo vlotjes als je ziet, en tuurlijk kwam ik net aangereden toen ze met hun camera op de parking stonden, en tuurlijk was die chocoladetaart van Stefaan Destrooper mega-lekker (oh ja, dat laatste was wel echt! Ja, ik heb echt geproefd, 3 keer zelfs :-D)...

• Ik heb toch wel behoorlijk wat discipline. Zaterdagavond naar een huwelijksfeest met hapjes en dessertbuffet... En ik at... helemaal niks, niemendalle, nada, zip!Wat de hapjes betreft: dat was easy (het waren vishapjes: thah! Piece of cake om die te weerstaan :-D), wat het dessertbuffet betreft: one word 'AAAAARRGH'... Maar leuk was het wel: massa's complimentjes van mensen die mij lang niet hebben gezien, dat ik er goed uitzag, en zoveel vermagerd en blablabla *glunder*. Oh, en ook wel dat ik goed kan dansen *glunder nog meer*...

En na al dat zwoegen deze week vond ik het tijd om de vriendschapsband met Bas te hernieuwen. Ik kroop deze morgen voorzichtig op de weegschaal (ja, het was laat gisteren, dus kruipen is een accurate omschrijving van hoe ik me voort bewoog deze morgen :-D), en Bas was duidelijk blij mij weer te zien, want van het verschot liet hij gewoon 65,X zien... 65 !! (en een beetje na de komma, maar dat vergeten we nu gewoon...)

De finish is in zicht... (Hoop ik)

Nu de spieren weer een beetje ontspannen, en ik over mijn tijdelijke vlaag van Georges-allergie heen geraak, is het tijd om om even een regen-balans op te maken. De pijnlijke herinnering vervaagt, de trots dat ik 80km heb gefietst, en heb volgehouden, begint te overheersen...

Alleen: die verdomde weegschaal werkt niet mee! Maandag was een officieel wegingsmoment en hoewel we op 67.0 terecht gekomen zijn, zat de verdeling weer niet goed. Dat is het moment waarop elk zinnig mens zich begint af te vragen waarom ik mezelf eigenlijk al het lekkere om mij heen ontzeg... Zaterdag een hele dag met mijn neus in de chocolade en niet geproefd, zondag getrakteerd met chocoladetaart tijdens ons fietsuitstapje en weeral niet geproefd, maandagochtend het werk getrakteerd en zelfs dan (nogal voorspelbaar) niet geproefd ! En dus maandagavond was ik het een beetje beu... Maar de JAZA'dam (de madam van jaza dus) kon me overtuigen om nog heel even goed te gaan: nog één week keihard ertegenaan! Dinsdagmorgen kon ik de lokroep van Bas niet weerstaan, en - sympathiek als hij is (of uit doodsangst voor het altijd dreigende badkamervenster :-) )- hij toonde zowaar een 66.5! Dat betekent nog anderhalve kilo, of 1500 luttele grammetjes: dat kan ik! Maar de rest van de week biedt zich wel niet zo sympathiek aan... Nu ben ik onderweg naar Straatsburg (doet stress en adrenaline ook iets aan het vermageringsproces? In dat geval komt het zeker goed! ) en heb zonet ontdekt dat ik de helft van mijn shakes vergeten ben... Het helpt niet als je om. 6.16uur wakker schiet, en om 6.20uur van plan was om te vertrekken! 

Zeg nooit dat vrouwen veel tijd nodig hebben 's morgens :-D
Maar het komt allemaal goed... Zen, volledig zen! 

Het leven zoals het is... na 80 km op de fiets!

Ok, laat me beginnen met zeggen dat ik niet helemaal knettergek ben geworden... Die 80km waren niet helemaal gepland - of toch niet bekend gemaakt op voorhand. Wat doet een mens op een zondagmorgen in september, als de kinderen niet thuis slapen?

Het antwoord op die vraag was vandaag 'vrijwillig opstaan om 7 uur (ok, 7u20 :-) ), vertrekken naar Menen en daar een fietstochtje aanvatten van 30 km, die er 39 bleken te zijn, een hapje eten in Rijsel (echt een heel kleintje, want de combo met mijn rain-dieet is niet zo evident), dan een ommetoertje in Rijsel -als je dacht dat de kasseien er in Brugge slecht bij lagen, dan ben je duidelijk nog nooit in Rijsel geweest- en dan terug naar Menen.' En op het einde van de dag heb ik mezelf bij wijze van souvenir rugpijn, een overbelaste -en onplooibare- knie en een kont waarin elke vezel voelbaar is... Maar pijn is fijn, denk ik dan! Of zoals we in een filosofisch moment hebben beslist op een stoel in een café in Komen: dat dood zijn is niets, het is het dood gaan die zo lastig is! 

Maar er waren ook upsides aan de dag: het plaatste een crappy werkdag van vrijdag meteen in een ander daglicht (of ik kreeg ideeën wat ik met sommige mensen zou willen doen... Alleen een fiets nodig!). 

Om nog maar te zwijgen van de kwelling die ik mezelf aandeed gisteren... Chocoladetaart maken als je op dieet bent: dat is wat je noemt 'niet zo'n briljant idee'! Wel trots op mijn volharding... Ik heb niet geproefd: wel drie versies gemaakt met cuberdon, pepermunt en peper/kaneel. En tijdens onze eerste (en enige) tussenstop deze morgen hebben 28 mensen - of nee 27, eentje lustte er geen chocoladetaart, en ik heb ook niet geproefd- dankbaar toegetast, en eerlijk geoordeeld! Het wordt een cuberdon-deelname aan de bakmatch! Had ik dat al gezegd, dat ik daar aan meedoe? Dit najaar op Libelle-TV: mijn chocoladetaart-versie met cuberdon... Mijn timing is een beetje ongelukkig, maar bon: uitdagingen zijn er om aan te gaan!

En morgen is er dus terug een fijne officiële weging (geen idee waar ik nu sta, de laatste keer was het 67,7). ben eens benieuwd of mijn opofferingen de laatste tijd zich op zijn minst lieflijk hebben vertaald in een beetje gewichtsverlies... Het zal moeten, want ik word die rain zo ongeveer -heel stilletjes, maar niet altijd in stilte - beu! En nu? Nu ga ik mijn hoofd leggen, en slapen... Ik vermoed zo dat dat redelijk vlotjes zal gaan! 

Wordt vervolgd...

Long time...

Ik keek even op m'n blog, en moest - tot mijn scha en schande- vaststellen dat het exact een week geleden is dat ik jullie liet meegenieten van mijn lijdensweg... Sinds vorige week is het één en ander gebeurd. Na de guilty pleasures van de vorige keer, heb ik een poging gedaan om mij weer strikt aan het vooropgestelde programma te houden. Min of meer toch, of toch zeker tot aan de weging :-) En omdat ik mijn GP's had gehad, heb ik besloten dat ik tussendoor niet meer op Bas ga staan! Bas en ik zijn ongeveer op vriendschappelijke voet nu, maar ik moest een beetje afstand nemen. Onze relatie werd te verstikkend! (Of zoiets toch)

En dat maakte de officiële weging op vrijdag extra spannend - geen idee how low i had gone... En op de weegschaal werd ik happy: we zitten zowaar op 67.7!!! En toen kwam de madam haar opinie: gewichtverlies = goed; verdeling = niet goed... De vochtbalans zat niet goed, en nog een paar andere waarden... Enfin - het ging mijn petje te boven! Ik vond het goed, madam vond het niet zo goed...

Zwaar weekendje voor de boeg gehad (dieet-gewijs dan toch...): eerst een restaurantbezoek, en dan een weekendje Disneyland! 

Als je wil diëten en op restaurant gaan, kan ik alvast de Pastis in Brugge sterk aanbevelen! (Op de kaart: een glutenarm slaatje, een caloriearm slaatje, en nog een paar andere suggesties... Ideaal!)

En dan Disneyland: niets verteld op voorhand aan de monsters (dat bespaarde ons het gezaag in de auto 'are we there yet? Are we there yet?...'). 

Als je al in Disneyland bent geweest, ben je dan al eens op zoek gegaan naar een slaatje?! Of een groentensoepje?! Chips, ja... En snoep, en frietjes, en een hotdog, en popcorn... Maar slaatjes? Dat was zoeken naar een speld in een hooiberg! Dat weten we dan ook alweer: Mickey Mouse is geen fan van healthy food! :-) 

Enfin, ondertussen zijn we dus dinsdag, en was er vandaag opnieuw een officieel weegmoment, om te kijken of vrijdag gewoon verkeerd was, of dat er echt een probleem was... En het goeie nieuws: de weging vrijdag was verkeerd gelopen - toch op vlak van de verdeling onderling - het gewicht was wel correct. 

Maar na een dergelijk weekend mocht het mij niet verbazen dat het gewicht niet zoveel veranderd was, natuurlijk... Dus - de officiële tussenstand na één maand: - 6 kg! 

Ik hou je verder op de hoogte! 

Guilty pleasures... :-)

Soms moet je eens 'foert' zeggen en gewoon genieten!

Aangezien ik tot nu toe mijn dieet echt wel streng heb gevolgd (enkel drukke en normale dagen), wat betekent dat ik in de afgelopen drie weken één keer een beetje kip heb gegeten, vond ik het dit weekend wel eens tijd om volledig los te gaan...

 

En dus heb ik me -rebels als ik ben - zaterdag op een communiefeest van de buurjongen helemaal laten gaan aan... kerstomaatjes! En toch wel 3 mozzarellabolletjes! En daarbovenop... zelfs een glaasje gazpacho! Zeg dan nog dat ik niets durf :-) De echt lekkere hapjes (bladerdeeg: mmm; chips *kwijl*; pizzapuntjes *aaaaaargh*) heb ik dan weer aan mij laten voorbij gaan. Zo rebels zijn we nu ook weer niet! De buren vonden unaniem dat ik 'toch wel al veel moet kwijtgeraakt zijn', wat uiteraard bijzonder flatterend is - als ik maar niet denk aan de kilo's in absolute getallen.  *mini-vreugdedansje geplaatst*

 

Zondag gingen we naar het speelplein - en als ik zaterdag al zot had gedaan, dan is zondag helemaal over de schreef! Mijn tanden hebben zich zowaar vastgeklampt in één melocake, en één chipje! (wel een chipje met-volgens de verpakking - 70% minder vet :-) ). (wraak voor die onverdiende bijensteek in mijn hand!) Man, dat heeft echt gesmaakt...

Bij deze de plechtige belofte aan mezelf: de eerste 'normale, koolhydraatrijke' maaltijd die is toegelaten, wordt 'frieten met stoofvlees'! Try to stop me...

 

Maandag kwam de realiteit terug, met Bas in de aanslag. Ik vreesde even voor de levensduur van Bas, maar dat bleek totaal niet nodig. Of toch 'min of meer' niet nodig (het is nog steeds geen massale verbetering)... Bas liet zowaar zijn mildste kant zien en toonde me een 68.7 (en vandaag zelfs 68.5!!).

Dat gaf dan toch een beetje hoop om snel het doel te bereiken. De shakes zijn lekker van smaak - we hebben nu ook 'colombian coffee' toegevoegd aan de potten in de keuken (mmmmmmmm, coffee!) - maar de groenten beginnen nu toch wel een beetje saai te worden. Straks eens experimenteren met de eerste pompoen van het seizoen...

Geduld, zei u?!

Grappig zoals het leven soms kan lopen...

Ik had nog maar net mijn vorige stukje gepost (je weet wel, over het feit dat ik - subtiel uitgedrukt- niet op de eerste rij stond toen het geduld werd uitgedeeld. Hell, ik was waarschijnlijk zelfs niet in de laatste rij aanwezig!). En dan lees je op dat sociale medium 'gezichtenboek' een status-update die net hetzelfde verwoordt... Great minds think alike! :-)

 

Maar goed, donderdagavond was zo'n beetje d-day, als in 'discover your progress-day'. Tijd voor een officiële weging met alle toeters en bellen op dat toestel die me niet langer toelaat te zeggen dat ik 'gewoon zware botten' heb...

De wijzer bleef steken op 69.X - no surprises there - met de heuglijke melding dat ik op 10 dagen 1.8kg vet  ben kwijtgespeeld (de spieren en de botten bleven intact :-) ). Ik kon wel luidkeels roepen en springen hoe blij ik daarmee ben, alleen... Ben ik daar niet zo blij mee! Begrijp me niet verkeerd: alles wat ik kwijt geraak, is dik ok, of dun ok, of... whatever. Ik had alleen net iets spectaculairdere resultaten verwacht dus de ontgoocheling kon ik niet zo goed wegsteken. En dan helpt het niet, mevrouw van de weging, om te zeggen dat het bij de meeste mensen inderdaad sneller gaat! Maar goed, alles valt te relativeren, of course: we zijn al de 7X kwijt, het gaat de goede kant op...

 

Gisteren was een moeilijke dag, niet eens dieet-gerelateerd. Het was de begrafenis van mijn grootmoeder... We hadden al een tijdje geen contact meer, maar uit mijn hart was ze nooit verdwenen (We deelden een stuk van onze naam - Wendy Agnes Carine...). De klop kwam harder aan dan ik had verwacht... Wat maakt het dan uit of ik drie dagen op 69.X blijf steken - Ik zou er veel voor over hebben om nog één keer een wafelfestijn te houden, zoals alleen zij dat kon: een lange tafel, rood-wit geruit tafelkleed, delfts blauw servies, spelen met mijn nicht, en als afscheid een drie snoepjes uit de snoeppot in de kast met kwastjes aan de sleutels... Sweet, happy memories...

Geduld is een schone deugd...

Dat zeggen ze toch... Ik kan er zelf niet van meespreken, om de eenvoudige reden dat ik dat niet heb!

Geduld is niet één van mijn sterkste punten-en dat is waarschijnlijk subtiel uitgedrukt...

Het is waarschijnlijk niet de bedoeling, maar toch kan ik het niet laten om mezelf elke ochtend even met Bas te confronteren. En als Bas dan twee dagen (of zelfs drie!) hetzelfde resultaat toont, terwijl ik me -met ijzeren discipline- mooi gehouden heb aan alles waar ik me aan moet houden... Dan dreigt Bas zijn levensduur drastisch in te korten door een geassisteerde zelfmoord (een klein zetje door het venster, zeg maar :-) ).

Huidige stand van zaken blijft dus 69.X - vanavond toch maar eens horen of het normaal is dat dit zo traag vooruit gaat (in mijn termen  - voor andermans referentiekader is 3kg of zo, in 16 dagen misschien best wel ok).

Maar wat ik wel al heb uitgedokterd, is de beloning aan het einde van de rit! 2013 is tot nu toe best wel een 'shitty' jaar geweest - zowel op het werk als daarbuiten. Laat ons zeggen dat er in de emmer al veel druppels gevloeid zijn, en nu heb ik even nood aan stoom aflaten, weg van alles en iedereen.

Dus als het doel is bereikt (en dat zal! Want wat ik mankeer aan geduld, heb ik dan weer in overvloed aan volhardendheid :-) ), boek ik een mini-citytripje -helemaal alleen. (Oh ja, met dank aan de hubby, die akkoord is met mijn plan). Bestemming: voorlopig nog niet beslist...

Even over de regen...

Ik heb het al voornamelijk gehad over de effecten op mij, mijn humeur en mijn omgeving... Maar misschien toch even uitleggen wat ik eigenlijk aan het uitspoken ben...

 

Het rain-dieet, dus... En niet 'trein'-dieet, zoals mijn omgeving het blijkbaar begrijpt als ik het zeg :-)

Mijn weken zijn ingedeeld in drukke, normale, sociale en vakantie-dagen, allemaal afhankelijk van hoeveel 'shakes' er in mijn dag passen en hoeveel nood ik heb aan 'gewoon voedsel'!

• Een drukke dag bestaat uitsluitend uit shakes en groenten, en hoe meer van deze je hebt, des te sneller verlies je gewicht... Dat is toch de theorie!
• Op een normale dag  wordt één shake ingeruild voor een groentenmaaltijd met vlees, vis, kaas of ei... verrassend genoeg schijnen er veel eiwitten in een ei te zitten! (Echt briljante mensen achter dit dieet :-) )
• Een sociale dag wordt nog socialer dan normaal, omdat je twee shakes inruilt voor twee maaltijden met vlees of vis.
• En dan heb je nog een vakantiedag: dat is feest! Drie maaltijden in plaats van drie shakes... Ik vrees wel dat deze niet meer zo efficiënt zijn om gewicht te verliezen.
• Elke dag moet je daarn og twee groentenmaaltijden aan toevoegen, waarbij je let op de hoeveelheid koolhydraten die je binnen krijgt. Als je geen zin hebt in groenten, dan pak je een wortel of een stukje bloemkool: daar zitten er vrij veel in, en dus is de portie heel beperkt... Als je veel wil eten, dan kies je voor sla, champignons of komkommer! Niet verwonderlijk dus dat deze laatste drie heel vaak in mijn recepten voorkomen.
• Om te zorgen dat je niet 'tegen dek gaat', komen er nog een hoop voedingssupplementen bij: da's best wel wennen als je niet gewoon bent om pillen te slikken.

Tot nu ben ik nog sociaal geweest, alleen druk of normaal... Eigenlijk niet zoveel verschil met de Wendy buiten het dieet, dus! (Ik dacht, ik zeg het zelf maar, komt minder hard aan :-) ).

 

En die shakes, dat valt best mee... De mensen achter het hele dieet, hebben gezorgd voor lekkere smaken, en denken verder dan de standaard 'vanille, chocolade of aardbei'. Nu ik erover nadenk: aardbei zit er zelfs niet tussen! Wel heb ik keuze uit vanilla ice cream, milk&cookies (serieus!), mango, café latté (mijn persoonlijke favoriet, ter vervanging van mijn tasje warme troost in de ochtend!), brazilian passion (of passievrucht), sexy banana,... En nog zo een paar! Oh, en heb ik gezegd dat het een volledig Belgisch bedrijf is?! Ik zie mijn inspanning dus ook een beetje als een steun aan de lokale economie! :-)

 

Genoeg geleuterd: nu weet je wat ik doe als ik mijn cocktailshaker boven haal...

 

Meer info vind je op de site van Rain Pharma

Presenting... 'Bas'!

Het weekend is moeilijk. Dat had ik al gemerkt, en met mij waarschijnlijk ook iedereen rond mij! Had ik dit stukje gisteren geschreven, dan was het waarschijnlijk één grote klaagzang geworden... Maar ik heb me ingehouden onder het motto 'impulsiviteit is niet altijd de bron van de beste creativiteit' :-)

Na een paar tegenvallende weegschaalresultaten (het optimistische 70.X bleef naar mijn goesting wat te lang staan) had ik me plechtig voorgenomen om de weegschaal door het venster te zwieren als er na het weekend geen resultaat op stond dat ik wou zien (iets zoals 6X.X zou een goed begin zijn!). Zaterdag hadden we een verjaardagsfeestje - een eerste grote test van mijn zelfbeheersing op vlak van hapjes en drank. Nu ben ik niet echt een drankorgel, maar een glaasje witte wijn is altijd wel verleidelijk. Als dat glaasje dan kan gepaard gaan met een chipje, een nootje, een bladerdeeghapje... Dan heb je mij meestal al overtuigd! Maar nu dus niet. Geen enkel borrelhapje is mijn lippen gepasseerd... Ook geen enkele borrel trouwens. Bij deze: lieve gastvrouw, je feestje was super, de hapjes zagen er mega uit (behalve misschien die garnalen, maar die zullen er bij mij nooit in gaan, dieet of geen dieet!), en dat ik er niet aan kwam, had niets met jou te maken...

Na dit bewijs van zelfbeheersing had ik hoge verwachtingen van Bas... Bas - kort voor bascule- is de weegschaal, maar ik vind Bas leuker klinken. Maar Bas werkte zondag dus niet echt mee: geen gram eraf! (Of liever 'geen 0.1 kg', want Bas werkt niet met grammetjes)

En dus heb ik mijn dreigement -lieftallig als ik ben- nog even herhaald in aanwezigheid van getuigen. Die getuigen, dat zijn dan de mannen in huis (de één al wat groter dan de ander)... Die getuigen, vooral dan de grootste onder hen, spoorden me aan om toch wat geduld te hebben (en gelijk heeft ie, waarschijnlijk, maar dat wordt niet luidop gezegd! :-) ). Eerlijk is eerlijk: toen het geduld werd uitgedeeld, stond ik niet bepaald op de eerste rij...

Deze morgen stond ik voor de weegschaal met een klein hartje -mijn dreigement indachtig de ruit al opengezet!- en toen ik erop kroop, kreeg ik 69.9 te zien. Het was maar heel even, uiteindelijk werd het toch 70.0, maar ik heb het gezien!

Bas heeft dan maar het voordeel van de twijfel gekregen, en staat nog steeds op zijn trouwe plek in de badkamer...

The story continues...

Ondertussen ben ik al zo'n 10 dagen bezig, en het eerste resultaat is er al: van 7X op de weegschaal staat er nu 70,X :-) En omdat je -dat is een ongeschreven wet, check maar!- getallen op de weegschaal ALTIJD naar beneden afrondt, ga ik er gemakshalve vanuit dat we op 70 zijn aangekomen. Een kleine 3 kg in 10 dagen dus... Geen idee of dat goed of slecht is. Maar ik ga verder tot ik op mijn streefgewicht zit, of tot ik het volledig beu ben (wat er ook moge eerst komen!).

 

Een echt briljante zet was het niet om in de zomer te beginnen. Maar then again, bestaat er eigenlijk een 'goed tijdstip' om met een dieet te beginnen? Ik dacht het niet, en geloof me: ik heb het afgetoetst!

• In het najaar? Ah nee, want dan is het mijn verjaardag (bij deze een kleine *wink wink*)
• Winter dan? Ah nee, want je hebt kerst, feest, sint (meer feest voor de kids, maar je kan toch niet aan de zijlijn staan), nieuwjaar, nog meer feest,... Niet noodzakelijk in deze volgorde, maar dieet-gewijs worst period ever!
• Voorjaar misschien? Nope, want dan verjaren de kids, komt de paashaas, een occasioneel lentefeest,...
• Aha, de zomer dan maar? Eigenlijk ook niet: de tijd van ijs, barbecue, aperitieven in het zonnetje, ...

Of misschien zocht ik gewoon excuses om er niet aan te beginnen! Dat kan -hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt - ook, natuurlijk... Maar omdat ik in 2013 nog niet zoveel gepland had, heb ik maar besloten dat dit het jaar wordt waarin ik mijn lichaam 'helemaal in ere herstel'!

In de afgelopen 10 dagen heb ik in elk geval al lessen in 'creatief zijn met groenten' gehad (en you, dirty mind, not what you think! All cucumbers have ended up where they belong...).

 

Als je er ook mee aan de slag wil, of als je gewoon eens een lekker 'gerechje' (dank u Sergio) wil proberen, check dan maar de artikels met gerechten...

 

So long, folks!

 

De strijd met de weegschaal... Kicking some ass!

Deze blog moet in de eerste plaats mezelf helpen om het gevecht met de weegschaal aan te gaan. Oh, en ga nu niet denken 'maar dat is toch niet nodig, je bent toch goed zoals je bent'... Want het kan best zijn dat dit is hoe je me ziet (ik heb ook geen massaal overgewicht, ben geen letterlijk bolletje vet die zich al rollend voortbeweegt), maar het is gewoon het resultaat van een jarenlang sluimerend ongenoegen met mezelf. En dat is iets wat ik nog niet vaak met iemand heb gedeeld: ik heb een imago van sterke tante, maar onder dat dikke vel zit eigenlijk een twijfelaar (merci sterrenbeeld!), een piekeraar en vooral... een klein hartje.

 

Eerst een kleine stap terug in de geschiedenis, toen de weegschaal nog (min of meer) mijn vriend was... Daarvoor moet ik eigenlijk al meer dan 7 jaar terug gaan, voor ik zwanger werd. Maar eerlijk: ben ik eigenlijk ooit echt tevreden geweest met mijn gewicht? Ik ontwijk al zo lang ik me kan herinneren de foto's, vind achteraf altijd dat ik er te dik uitzie op 'papier'... Maar toch, met een 6X op dat ding kon ik me altijd wel verzoenen: ik zoek geen mannequin-model! Toen kwam Luka, en die zorgde -op het einde van de kleine-huppel-periode weliswaar- voor zowaar 8X!! Een beetje wilskracht en enkele maanden later kwam er terug een 7X op dat display: driewerf hoera! En toen kwam Kaena. Met zijn komst ging de euforie naar beneden en de wijzer op de balans omhoog. Sindsdien is '7X' zo ongeveer mijn standaardverhaal: een keer een kilootje min, een kilootje meer... Met alle vervelende gevolgen van dien (gevoelige lezers: sla deze paragraaf dan maar over): een short die omhoog kruipt, schurende billen als het te warm is, gefrustreerd een pashokje verlaten omdat een fantastisch kleedje op de kapstok je niet echt flatteert, problemen met de rug, me niet goed in mijn vel voelen (maar er niet aan willen toegeven :-) )... Ik ben geen groot sporter, dus een sportlijf kan je moeilijk eisen als je er niets voor doet - weet ik wel, maar laat me even dromen!

 

En toen was er eind juni 2012 dus stratenloop in Ruddervoorde - en een Wendy met een grote mond die net te luid aankondigde dat ik daar in 2013 ook zou staan op mee te lopen! Nu kan je veel zeggen van mij, maar niet dat ik mijn belofte niet houd... Dus heb ik kennis gemaakt met Evy, de madam die al menig voeten aan het lopen heeft gebracht. Start to run afgewerkt, 5K in de benen af en toe... Maar geen resultaat op de weegschaal! (Blijkt ook dat je dit niet moet doen om af te slanken, maar wel om je conditie te verbeteren, weet ik nu...) Een strenge winter -en operatie aan de neus- later heb ik Evy van onder het stof gehaald (gelukkig is dat mens niet allergisch ;-) ) om er weer helemaal tegenaan te gaan. 

 

Op de stratenloop 2013 stond ik er, want een woord is een woord! Ondertussen is het lopen min of meer een way of life geworden, en kan ik zowaar genieten van dat uurtje voor mezelf (tenminste, als ik niet opgegeten word door dazen en ander gespuis). Maar voor de weegschaal deed dat dus niet zoveel... En die frustratie bleef. Maar goed, toen kwam dus die reclamefolder van Instituut JAZA in Ruddervoorde: spiertraining in amper 20 minuten met de E-fit! In het drukke leventje dat mij omringt (kids, gezinsbond, sociaal leven, werk,...) leek dat nog net haalbaar. Kort gezegd: 20 minuten oefeningen doen, terwijl je een pak met electro-impulsen aanhebt, dat voel je wel... Maar de nulmeting, een uitgebreide weging zeg maar, drukte me wel gezellig met de neus op de feiten: te hoog vetpercentage (alsof ik dat nog niet wist, thah!), een metabolische leeftijd van 42 (slik!), een BMI van 28 of zo (en dat was niet door mijn fantastisch gespierd lichaam, of 'mijn zware botten' zo bleek)...

 

En dus van het één kwam het ander - en zo ben ik met het Rain dieet gestart. Nu weet je meteen ook vanwaar de blognaam komt... Het is een soort proteïnedieet (jaja, zoals er tegenwoordig zoveel zijn - het is een hype!), dat vooral je eetgewoonten compleet overhoop gooit. De basis van alles is de verbranding van eiwitten in plaats van koolhydraten. Wetenschappelijk ben ik nooit geweest, dus ik probeer zelfs niet om de wetenschappelijk correcte uitleg neer te schrijven, maar het komt hier op neer (als ik het tenminste goed heb begrepen): doorgaans eten we -allemaal- veel te veel koolhydraten, en slaan we de eiwitten op, voor als het ooit moeilijk zou worden. Maar dankzij onze Westerse overvloed komt die moeilijke periode natuurlijk niet, en dus slaan we maar vettreserves op, die we nooit aanspreken. In het dieet bouw je de koolhydraten - drastisch- af, waardoor je lichaam verplicht op zoek gaat naar andere energie : de eiwitten dus... En daardoor val je -naar het schijnt- vrij snel af (eerlijk, mijn haat-liefde-relatie met de weegschaal is de laatste tijd fel verbeterd :-D). Brood (bye bye stokbrood, picoolo's, boterkoeken...), pasta, aardappelen (aaargh, frietjes!): allemaal geschrapt en vervangen door groentjes (:-/). En nu komt het moeilijke natuurlijk, want elke dag sla en tomaten, dat had ik na welgeteld één dag gehad!

 

Met deze blog wil ik vooral wat recepten opslaan, zodat ik inspiratie vind als ik er zelf geen heb. En verder wil ik ook gewoon zagen als ik het moeilijk heb, euforisch bloggen als ik een meevaller heb (meestal zal de weegschaal daar voor iets tussen zitten), leuteren als ik tijd te veel heb,...

 

So sit back, and enjoy the reading :-)