Echt, ik heb het gevonden... Economen (Economisten? Economiërs? Je weet wel... Mensen met verstand van geld) piekeren zich suf over het oplossen van een crisis, terwijl de oplossing voor het grijpen ligt.
Toch voor wat betreft textiel... Na het shoppen van de afgelopen weken, komt nu de obligate vervolgstap (in mijn geval toch): het inkorten van de broeken. Vreemd, maar aan het einde van mijn benen heb ik altijd nog een stuk broek over... Gemiddeld zo'n 13 cm zelfs! Als mijn benen ongeveer een meter kort zijn (wetenschappelijk afgemeten door Kaena ernaast te plaatsen, dus de correcte uitdrukking is 'als mijn benen de lengte hebben van een vierjarige'), waarom maken ze die broeken dan zo lang (of, op mijn wetenschappelijk verantwoorde manier: broeken met de lengte van een zesjarige). Op 10 broeken heb ik stof genoeg voor een extra broek (of misschien eerder een rok - da's nog een idee: creatieve oplossing 1!). Als men nu als standaard 'de vierjarige lengte' zou nemen, dan spaart dat grondstoffen uit... Minder grondstoffen betekent minder kosten. Minder kosten betekent lagere verkoopprijs (simpele conclusie, maar toch...). Lagere verkoopprijs betekent hogere koopkracht en dus... Meer kopen, meer winst en aan het einde van de rit: einde van de crisis! (Als lezer heb je nu wellicht door dat ik geen econoom van opleiding ben... :-) ).
Ah ja, helaas is mijn lengte niet echt standaard - mijn grotere medemens is wellicht heel dankbaar dat ik niet de standaard ben!
Dus misschien moet ik op zoek naar een andere oplossing: groeien, bij voorbeeld... Vroeger koesterde ik de -ijdele- hoop dat het groeiproces bij mensen een beetje analoog verliep als bij planten: geef voldoende water dus... Maar sinds het dieet heb ik die utopie laten varen. Het enige wat die twee liter water per dag hebben opgeleverd, is de aanpassing van mijn openingszin... In plaats van het obligate 'hallo, hoe gaat het?', start ik een gesprek nu meestal met 'hallo, mag ik even naar het toilet?' :-D
Dus groeien is geen optie, het aanpassen van de kledingstandaard ook niet... Rest me alleen nog de creatieve piste... Ik zoek eens een patroontje, denk ik!
Deze morgen kreeg ik een doos foto's voorgeschoteld - een poging van de wederhelft (de lieve schat!) om mijn gedachten te verzetten... En het lukte (of toch een beetje). Het grote nadeel aan die foto's uit de oude doos, is dat ze niet digitaal zijn, en dus niet zo makkelijk te photoshoppen! Heel fijn om terug te zien, al denk ik bij de meeste wel dat ik op vestimentair vlak vroeger eerder zwakzinnig was... Het goede nieuws: ik was niet de enige! Van sommige kledingstukken rijst onherroepelijk de vraag of het wel legaal was om zo'n gedrochten te verkopen... Is het niet de taak van iemand om zwakzinnigen tegen zichzelf te beschermen? Maar nee, in plaats daarvan werden foto's gemaakt! (Mocht ik een aantal vondsten op Facebook zwieren, dan denk ik dat mijn vriendenlijst op slag wordt ingekort :-D) . Geen paniek: de foto's zitten alweer waar ze horen... In de oude doos!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten