The day, week, month... after

Elke wolk, zelfs al is ie gitzwart, heeft een gouden randje.. en om het in een ander cliché te gieten: als mijn leven eruit zag als een koekje (momenteel wel zo eentje die drie weken onderaan de boekentas heeft gezeten -elke ouder weet nu wat ik bedoel-), dan zijn de mensen rond mij de chocoladestukjes die het gewone speciaal maken! (Jullie weten wel wie ik bedoel - dank je wel daarvoor!)

 

 

Jammer als je dat op de harde manier moet ontdekken, maar bottomline is dat ik het ontdekt heb. De 'total-make-over' deel 2 was niet meteen een succes, maar toch...

Als je eruit leert te relativeren,

Als je eruit leert dat je een select groepje fantastische mensen om je heen hebt,

Als je eruit leert dat je niet moet uitstellen om te genieten,...

Dan is het allemaal geen verloren moeite geweest!

 

Het is ondertussen anderhalve week geleden dat ik nog eens in mijn pen kroop (allez, in het toetsenbord - met een pen op een computerscherm zou behoorlijk idioot zijn), maar het lijkt eeuwen geleden. Het lijkt nu even ook gewoon heel erg banaal om bezig te zijn met je gewicht, met streven naar 'je beter voelen in je vel'. Al streef ik nog altijd naar dat laatste, maar de weg ernaartoe is net iets onstuimiger geworden. En daarmee heb ik dat ook gezegd, en hoef ik er niet meer op terug te komen. Vraag er niet naar, begrijp gewoon dat ik niet altijd even vrolijk kan zijn...

 

Zondagavond zijn ze komen thuis filmen - mijn introstukje voor de bakmatch. Ik was de allerlaatste 'opdracht' voor de cameraman, en toen hij uit Gent moest vertrekken richting Ruddervoorde, had hij even gehoopt dat Ruddervoorde tussen Gent en Brussel lag... En ik dacht dat mijn oriëntatie slecht was! Samen met de kids hebben we pizza gemaakt, terwijl hij wat vragen stelde. Benieuwd wat dat gaat opleveren... Vraag 1: heb je het bakken meegekregen van vorige generaties-is het een familieding? Hmm, die kent duidelijk mijn mama niet. Ik heb het -denk ik- beleefd verwoord, maar hoe zeg je beleefd dat een keuken (voor mijn mama dan) het equivalent is van een middeleeuwse folterkamer?! Vraag 2: kan je goed koken? Lieflijk antwoord van Luka daarop is dan dat alles lekker is, maar niet pizza, want dat lust hij niet... (Terwijl hij gewoon verder zijn pizza aan het versieren is - Kaena's pizza was dan alweer bijna leeg, wegens 'voorproeven'...).

Wordt waarschijnlijk wel interessant qua introductie... :-)

Ondertussen weet ik al wat er te winnen valt, maar ik heb het al, dus dat hoeft dan ook niet meer! Dinsdag 1 oktober is de laatste draaidag, ergens aan de andere kant van het land - in Heverlee, geen idee waar dat ligt, maar het klinkt ver! En dan weet ik wat het resultaat is: ik hoop alleen dat ik toch minstens één taartje heb verkocht...

 

En maandag was er dus een wegingsmoment - na een week 'verzilvering': dan is het de bedoeling dat je stabiel blijft. We zitten onder de 65 (goed, een beetje marge), maar veel verder moet het nu toch niet meer gaan. Dan wordt het te kostelijk! Shoppen is wel leuk, maar het probleem is dat mijn bankrekening dan mee dieet (en daar vliegt de 'vulling' precies veel sneller van af...) - nochtans vind ik er helemaal niets mis mee, met een vette bankrekening! Maten en gewichten hé...

 

An apple for your thoughts...

Ok, 't is officieel: we zijn niet meer streng! Het doel is ongeveer bereikt, de 65 staan op de weegschaal. En nu?

 

En nu... blijft de wereld gewoon verder draaien, is het weer nog steeds wisselvallig, komt de bus nog steeds elke morgen de kindjes ophalen, staat de krant nog steeds vol met nuttig en minder nuttig nieuws. Er is dus niet zoveel veranderd, behalve dan in mijn kleine wereldje misschien. Ik kan er wel aan wennen, aan de complimentjes van mensen die me lang niet hebben gezien... Fijn is het zeker, noodzakelijk? Nee, dat niet...

 

Nu zitten we dus in de verzilvering: het is de bedoeling dat mijn weegschaal went aan die 6 en die 5, en hij mag zelfs de volgorde omdraaien :-D (geef toe, echt moeilijk ben ik niet, hé). En dus krijg ik nu week per week een voedingsschema. Week 1 vond ik alvast een aangename verrassing: nog een shake als ontbijt, en als vieruurtje en voor de rest... normal food (bij benadering toch...)! Het fruit is terug toelaatbaar (fijn, fijn... Aardbeien mogen terug - alleen jammer dat het seizoen gedaan is :-S), vlees/vis worden een dagelijkse gewoonte (toch dat vlees, die vis - daarvan ben ik niet overtuigd dat het goed is :-P) en aardappelen zijn ook terug gepermitteerd. En dan moest ik toch even checken, maar pasta en brood mogen nog niet (dju toch!)... You can't have it all (at once!).

 

En nu het (eerste) doel bereikt is, wordt het tijd voor stap 2 in het 'total make-over'-plan van mezelf. Morgen stap ik het vliegtuig op richting Istanbul, om dan in mijn uppie schoonmaak te houden in mijn hoofd. Misschien heb ik al mijn vier dagen nodig alleen om de luchthaven terug te vinden... Mij kennende is dat eigenlijk goed mogelijk (misschien moet ik mij gewoon ophouden in de taxfree-zone van de luchthaven, maar volgens mij kan ik daar ook wel mijn weg verliezen, dus...). Ik neem alvast mijn autosleutels mee: daar hangt zo'n ding aan die lawaai maakt om ze terug te vinden. Zou dat ook werken om mezelf te kunnen localiseren?! Mensen verklaren me gek of moedig (of zeggen moedig, maar bedoelen gek) om die reis te ondernemen, en tegelijk kan iedereen er wel in komen, in die nood om er even helemaal uit te breken. Vreemd toch, dat niet meer mensen dat doen?! Misschien kom ik zondag terug en is het een verhaal dat zich nooit meer herhaalt. Of misschien heb ik de smaak te pakken en kom ik nog op zo'n ideeën. Maar sowieso heb ik het verhaal op zich...

 

The end is near...

Driewerf hoera! Het einde is in zicht... Of het begin (van de volgende stap): het is maar hoe je het bekijkt. Naar het schijnt is deze strikte periode de gemakkelijkste... Fijne vooruitzichten dus!

Maar eerlijk? Ik mis die pasta of aardappel bij mijn eten niet echt. Ik kijk meer uit naar terug een stukje vlees, of kaas of whatever (geen vis: dat mis ik niet! Dat at ik vroeger ook niet, en ik zie absoluut geen enkele reden om daar nu mee te beginnen :-) ). En het niet meer moeten afwegen van groenten lijkt me ook niet echt een moeilijke opdracht. Maar misschien ben ik weer te rooskleurig aan het denken en schrijf ik jullie binnen twee weken dat de volgende stap zwaar onderschat werd. Je bent alvast gewaarschuwd.
De opdracht na de laatste weging was 'nog één weekje echt streng', maar dat klonk beter in de theorie dan in de praktijk. Even kijken: maandag? nog één ansjovisje, dinsdag? streng, woensdag en donderdag? Straatsburg - niet streng dus (ook al omdat ik de helft van mijn shakes was vergeten - maar dat komt zo meteen), vrijdag? semi-streng (al werd ik wel gedwongen om chocoladetaart te eten: de horror! :-D), zaterdag? mega-streng (and proud of it!!) en vandaag? we zien wel wat de dag nog brengt...
Het was in elk geval een drukke week, maar niet echt in termen van rain-diëten! Wel een paar lessen geleerd deze week, zoals:

 

• Vrouwen kunnen HEEL snel klaar zijn als ze willen! (Ik moest woensdag om 6.20 uur vertrekken, en dat werd een beetje moeilijk, omdat ik maar om 6.16 uur wakker geworden ben. Een wekker instellen is fantastisch, maar blijkbaar werkt dat alleen als je de wekker ook effectief aanzet... :-S In 9 minuten klaar zijn en in de auto zitten voor vertrek is volgens mij een toptijd!)
• Mannen en drank zijn niet altijd een goede combinatie. Geen probleem met mensen die een glas verzetten (tis te zeggen: de alcohol van erin naar binnen gieten, want gewoon een glas van links naar rechts verzetten, zou redelijk stom zijn!), maar je moet je grenzen kennen. En ik? Ik heb ontdekt waar mijn acceptatiegrens ligt... 's morgens nog zat zijn van de nacht ervoor, en in je slip in een hotelgang ronddwalen: dat is dus ver boven mijn grenzen!
• Een halfuurtje bakken op tv is in realiteit 3 uur doen, herdoen, en doen alsof je herdoet! Dus als mijn cuberdon-chocoladekegels op tv komen: tuurlijk ging dat zo vlotjes als je ziet, en tuurlijk kwam ik net aangereden toen ze met hun camera op de parking stonden, en tuurlijk was die chocoladetaart van Stefaan Destrooper mega-lekker (oh ja, dat laatste was wel echt! Ja, ik heb echt geproefd, 3 keer zelfs :-D)...

• Ik heb toch wel behoorlijk wat discipline. Zaterdagavond naar een huwelijksfeest met hapjes en dessertbuffet... En ik at... helemaal niks, niemendalle, nada, zip!Wat de hapjes betreft: dat was easy (het waren vishapjes: thah! Piece of cake om die te weerstaan :-D), wat het dessertbuffet betreft: one word 'AAAAARRGH'... Maar leuk was het wel: massa's complimentjes van mensen die mij lang niet hebben gezien, dat ik er goed uitzag, en zoveel vermagerd en blablabla *glunder*. Oh, en ook wel dat ik goed kan dansen *glunder nog meer*...

En na al dat zwoegen deze week vond ik het tijd om de vriendschapsband met Bas te hernieuwen. Ik kroop deze morgen voorzichtig op de weegschaal (ja, het was laat gisteren, dus kruipen is een accurate omschrijving van hoe ik me voort bewoog deze morgen :-D), en Bas was duidelijk blij mij weer te zien, want van het verschot liet hij gewoon 65,X zien... 65 !! (en een beetje na de komma, maar dat vergeten we nu gewoon...)

De finish is in zicht... (Hoop ik)

Nu de spieren weer een beetje ontspannen, en ik over mijn tijdelijke vlaag van Georges-allergie heen geraak, is het tijd om om even een regen-balans op te maken. De pijnlijke herinnering vervaagt, de trots dat ik 80km heb gefietst, en heb volgehouden, begint te overheersen...

Alleen: die verdomde weegschaal werkt niet mee! Maandag was een officieel wegingsmoment en hoewel we op 67.0 terecht gekomen zijn, zat de verdeling weer niet goed. Dat is het moment waarop elk zinnig mens zich begint af te vragen waarom ik mezelf eigenlijk al het lekkere om mij heen ontzeg... Zaterdag een hele dag met mijn neus in de chocolade en niet geproefd, zondag getrakteerd met chocoladetaart tijdens ons fietsuitstapje en weeral niet geproefd, maandagochtend het werk getrakteerd en zelfs dan (nogal voorspelbaar) niet geproefd ! En dus maandagavond was ik het een beetje beu... Maar de JAZA'dam (de madam van jaza dus) kon me overtuigen om nog heel even goed te gaan: nog één week keihard ertegenaan! Dinsdagmorgen kon ik de lokroep van Bas niet weerstaan, en - sympathiek als hij is (of uit doodsangst voor het altijd dreigende badkamervenster :-) )- hij toonde zowaar een 66.5! Dat betekent nog anderhalve kilo, of 1500 luttele grammetjes: dat kan ik! Maar de rest van de week biedt zich wel niet zo sympathiek aan... Nu ben ik onderweg naar Straatsburg (doet stress en adrenaline ook iets aan het vermageringsproces? In dat geval komt het zeker goed! ) en heb zonet ontdekt dat ik de helft van mijn shakes vergeten ben... Het helpt niet als je om. 6.16uur wakker schiet, en om 6.20uur van plan was om te vertrekken! 

Zeg nooit dat vrouwen veel tijd nodig hebben 's morgens :-D
Maar het komt allemaal goed... Zen, volledig zen! 

Het leven zoals het is... na 80 km op de fiets!

Ok, laat me beginnen met zeggen dat ik niet helemaal knettergek ben geworden... Die 80km waren niet helemaal gepland - of toch niet bekend gemaakt op voorhand. Wat doet een mens op een zondagmorgen in september, als de kinderen niet thuis slapen?

Het antwoord op die vraag was vandaag 'vrijwillig opstaan om 7 uur (ok, 7u20 :-) ), vertrekken naar Menen en daar een fietstochtje aanvatten van 30 km, die er 39 bleken te zijn, een hapje eten in Rijsel (echt een heel kleintje, want de combo met mijn rain-dieet is niet zo evident), dan een ommetoertje in Rijsel -als je dacht dat de kasseien er in Brugge slecht bij lagen, dan ben je duidelijk nog nooit in Rijsel geweest- en dan terug naar Menen.' En op het einde van de dag heb ik mezelf bij wijze van souvenir rugpijn, een overbelaste -en onplooibare- knie en een kont waarin elke vezel voelbaar is... Maar pijn is fijn, denk ik dan! Of zoals we in een filosofisch moment hebben beslist op een stoel in een café in Komen: dat dood zijn is niets, het is het dood gaan die zo lastig is! 

Maar er waren ook upsides aan de dag: het plaatste een crappy werkdag van vrijdag meteen in een ander daglicht (of ik kreeg ideeën wat ik met sommige mensen zou willen doen... Alleen een fiets nodig!). 

Om nog maar te zwijgen van de kwelling die ik mezelf aandeed gisteren... Chocoladetaart maken als je op dieet bent: dat is wat je noemt 'niet zo'n briljant idee'! Wel trots op mijn volharding... Ik heb niet geproefd: wel drie versies gemaakt met cuberdon, pepermunt en peper/kaneel. En tijdens onze eerste (en enige) tussenstop deze morgen hebben 28 mensen - of nee 27, eentje lustte er geen chocoladetaart, en ik heb ook niet geproefd- dankbaar toegetast, en eerlijk geoordeeld! Het wordt een cuberdon-deelname aan de bakmatch! Had ik dat al gezegd, dat ik daar aan meedoe? Dit najaar op Libelle-TV: mijn chocoladetaart-versie met cuberdon... Mijn timing is een beetje ongelukkig, maar bon: uitdagingen zijn er om aan te gaan!

En morgen is er dus terug een fijne officiële weging (geen idee waar ik nu sta, de laatste keer was het 67,7). ben eens benieuwd of mijn opofferingen de laatste tijd zich op zijn minst lieflijk hebben vertaald in een beetje gewichtsverlies... Het zal moeten, want ik word die rain zo ongeveer -heel stilletjes, maar niet altijd in stilte - beu! En nu? Nu ga ik mijn hoofd leggen, en slapen... Ik vermoed zo dat dat redelijk vlotjes zal gaan! 

Wordt vervolgd...

Long time...

Ik keek even op m'n blog, en moest - tot mijn scha en schande- vaststellen dat het exact een week geleden is dat ik jullie liet meegenieten van mijn lijdensweg... Sinds vorige week is het één en ander gebeurd. Na de guilty pleasures van de vorige keer, heb ik een poging gedaan om mij weer strikt aan het vooropgestelde programma te houden. Min of meer toch, of toch zeker tot aan de weging :-) En omdat ik mijn GP's had gehad, heb ik besloten dat ik tussendoor niet meer op Bas ga staan! Bas en ik zijn ongeveer op vriendschappelijke voet nu, maar ik moest een beetje afstand nemen. Onze relatie werd te verstikkend! (Of zoiets toch)

En dat maakte de officiële weging op vrijdag extra spannend - geen idee how low i had gone... En op de weegschaal werd ik happy: we zitten zowaar op 67.7!!! En toen kwam de madam haar opinie: gewichtverlies = goed; verdeling = niet goed... De vochtbalans zat niet goed, en nog een paar andere waarden... Enfin - het ging mijn petje te boven! Ik vond het goed, madam vond het niet zo goed...

Zwaar weekendje voor de boeg gehad (dieet-gewijs dan toch...): eerst een restaurantbezoek, en dan een weekendje Disneyland! 

Als je wil diëten en op restaurant gaan, kan ik alvast de Pastis in Brugge sterk aanbevelen! (Op de kaart: een glutenarm slaatje, een caloriearm slaatje, en nog een paar andere suggesties... Ideaal!)

En dan Disneyland: niets verteld op voorhand aan de monsters (dat bespaarde ons het gezaag in de auto 'are we there yet? Are we there yet?...'). 

Als je al in Disneyland bent geweest, ben je dan al eens op zoek gegaan naar een slaatje?! Of een groentensoepje?! Chips, ja... En snoep, en frietjes, en een hotdog, en popcorn... Maar slaatjes? Dat was zoeken naar een speld in een hooiberg! Dat weten we dan ook alweer: Mickey Mouse is geen fan van healthy food! :-) 

Enfin, ondertussen zijn we dus dinsdag, en was er vandaag opnieuw een officieel weegmoment, om te kijken of vrijdag gewoon verkeerd was, of dat er echt een probleem was... En het goeie nieuws: de weging vrijdag was verkeerd gelopen - toch op vlak van de verdeling onderling - het gewicht was wel correct. 

Maar na een dergelijk weekend mocht het mij niet verbazen dat het gewicht niet zoveel veranderd was, natuurlijk... Dus - de officiële tussenstand na één maand: - 6 kg! 

Ik hou je verder op de hoogte!