Overload aan inspiratie...

Dat heb je, als je twee weken wacht met het neerschrijven van je innigste gedachten :-)

Mijn vorige stukje was nog maar geschreven, of een stormvloed aan ideeën sprongen tevoorschijn... Niet dat het belangrijke zaken zijn, maar toch... Gezien mijn geheugen me de laatste tijd serieus in de steek laat (ik leef nu, op dit eigenste moment, en vraag me niet wat ik de afgelopen week, maand.. Heb uitgespookt), is deze blog een beetje mijn collectief geheugen geworden. En daar mogen jullie bevoorrechte getuigen van zijn.
Heb ik je al verteld dat oktober niet de beste moment is om een nieuwe bikini te kopen? 'Logisch!', hoor ik je bijna denken... Maar als je dieet in augustus en september, dan kom je in oktober tot de conclusie dat je bikini klaar is om de volgende nipple-gate te creëren! En dan moet je shoppen, natuurlijk... Het leven na een dieet is echt hard, hoor! :-D en dus ga je naar de meest voor de hand liggende plaatsen: mijn favoriete lingeriewinkel (maar daar ligt het nu vol met heerlijk warme Woody-pantoffels... En dat gaat niet in een zwembad!), een sportwinkel of twee,drie (skipakken met hopen, en misschien -als je geluk hebt- een zwempak, maar gen bikini's dus), zelfs online... Maar de opbrengst was eerder pover! Dan ga je een schoenwinkel binnen... (Niet dat mijn voeten vermagerd zijn, maar 'there's always a reason to buy new shoes' :-D ) En daar vond ik dus een bikini! (En achteraf vond ik ook wel een tweede in een badpakkenwinkel in Brugge, maar da's niet zo vreemd natuurlijk...).

Een beetje ouder, een beetje wijzer?! Yeah right...

Voor wie me kent op het smoelenboek: je weet dat ik een beetje ouder ben geworden... Exact 14 dagen ouder dan mijn vorige bericht, om precies te zijn (maar ook wel, afgerond een jaar ouder). In tegenstelling tot het gewicht, waarover ik dus geen geheimen heb, wordt de leeftijd niet zomaar te grabbel gegooid! Ik zeg je niet dat het omdraaien van de volgorde van de cijfers geen effect meer heeft, en dat (minstens) één van de cijfers een 3 is... 

Omdat mijn verjaardag dit jaar niet zo goed viel - ik weet het: elk jaar dezelfde dag- heb ik besloten dat mijn verjaardag met een maand uitstel wordt gevierd. Dus iedereen die nog niet gefeliciteerd had: no worries, je bent zelfs nog te vroeg :-). 

Ik was onlangs in 't stad, en dan bedoel ik niet Antwerpen (onze stad is ook een stad... En nog wel het decor van de laatste Blijde Intrede! Thah, Eat this A'pen...), en was getuige van een grappig toneel. Hoewel... Meer een inside joke. Ik wist gewoon niet dat café's als de Rika Rok (geen idee hoe je het schrijft) overdag een vaste plek zijn voor de gemiddelde gepensioneerde medemens om te genieten van zijn koffietjes. Ik kon niet anders dan me afvragen of ze wel weten hoe het er op een zaterdagavond/-nacht aan toegaat op diezelfde stoelen... Ik vond het gewoon een beetje vreemd. 

Maar niets mis mee, met mensen die koffie drinken... Hell, ik behoor zelf ook weer tot die groep - driewerf hoera! Ik vermoed dat Douwe Egberts zich de laatste tijd heeft afgevraagd waarom haar produkten een daling in de verkoop kenden... Een neveneffect van de regen! 

Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik geen koffie mocht drinken: misschien omdat het obligate koekje dat erbij hoort, niet echt past bij een dieet... En ik overdrijf. Ik mocht wel koffie drinken, décaf om precies te zijn... Maar hoe kun je dat nu koffie noemen als je het hoofdbestanddeel weglaat?! Dat is zo'n beetje als wijn zonder alcohol (heb je dat al geprobeerd? Niet doen, zegt deze ervaringsdeskundige...), chocolade zonder cacao (Dat is dan witte chocolade: dat valt goed mee, aldus de kenner in mij :-)  ), of Sinterklaas zonder Zwarte Piet... Compleet ondenkbaar, dus! Ik viel bijna van mijn stoel toen de discussie losbarstte over het feit dat de tewerkstelling van een -hoe zeg je dat nu politiek correct?! Wil niet dat deze blog van racisme wordt beschuldigd!- donkerhuidige medemens al dan niet van racisme getuigt... Is er één kind die er zo over denkt? Misschien moeten we als volwassene meer voeling zoeken met het kind in ons, en vooral met die kinderlijke onschuld, die we ergens onderweg verloren zijn... Het zou de zaken alvast vereenvoudigen: geen moeilijke redeneringen, gewoon een WYSIWYG-logica (voor de niet-zo-techneuten: wat je ziet, is wat je krijgt). Gelukkig zijn er ook volwassenen die eeuwig kind blijven :-) (Ik noem geen namen - al ben ik niet echt zeker dat dit nu in hun voordeel pleit). En als dat niet lukt, is er altijd escape-route twee: laat je omringen door kinderlijke onschuld. Dat probeer ik toch... Alhoewel, ik weet niet of mijn monsters wel altijd zo onschuldig zijn. Afgaand op hun blik alleszins wel! 

En dan komt er eentje naast je zitten, slaat zijn arm om je nek en begint - out of the blue- 'vrolijke vrienden' te zingen (in een heel erg vrije versie, die behalve de woorden 'vrolijke' en 'vrienden' nog weinig met het origineel te maken heeft, maar details, details...)... En dan krijg je weer die glimlach: die idiote, gelukzalige glimlach die elke ouder kent, en die de wereld net iets rooskleuriger maakt...  

Wendy vs de wereld - hoofdstuk *#@*

Geen idee wanneer ik de vorige keer heb geschreven, het moet al even geleden zijn. Tijd dus, om daar verandering in te brengen... 

Ik heb het gevoel dat ik op één of andere manier in een tijdslus terecht gekomen ben. Terwijl mijn dagen gewoon voorbij glijden zonder goed en wel te beseffen hoe ze gevuld geraken, heb ik evengoed het gevoel dat deze week oneindig blijft duren. Als ik goed heb opgelet op school, telt een week toch maar 7 dagen? En toch lijk ik van elke dag een bis-, ter-, quater-...versie te beleven... Vreemd, echt vreemd! 

Misschien is dit het gevolg van trager verder te draaien dan de wereld om je heen... Hmm, misschien moet ik daar maar eens een theorie over schrijven, die dan binnen 50 jaar kan worden bewezen en mij dan, als ik oud(er) en versleten(er) ben, wordt beloond met een Nobelprijs... Aim high! Misschien kom ik wel gewoon in aanmerking voor de ignobelprijs (het alternatief voor het meest onzinnige idee...) - maar een prijs is een prijs! Voorlopig schrijf ik gewoon verder... Deal?! Ik kreeg zelfs een idee om het wat grootser te zien. Wie weet? Het makkelijkste heb ik al: 'mijn dedication'! Hoewel? Als ik erover nadenk, wordt die dedication al een hoofdstuk op zich - dat heb je, als je veel mensen dankbaar bent... Da's al een hoofdstuk minder om te schrijven: zo schiet het wel op, natuurlijk... :-) 

Maar even over de oorspronkelijke reden van deze blog... Het regent nog steeds, in de verzilvering. Het gewicht blijft nu schommelen rond de 63 - een ruime marge ingebouwd, heet dat dan... De verzilvering is dus half en half een succes: het is de bedoeling dat je constant blijft, maar dat lukt niet zo goed. 

• On the bright side: als er iets verandert aan de getallen op Bas, dan is het wel naar beneden (Een logisch gevolg van de zwaartekracht, lijkt me... Wordt alles niet naar beneden getrokken daardoor? Had ook wel wat vroeger mogen werken dan... Had wat moeite gespaard :-) ). 
• On the down side: als er nu nog veel verandert, mag ik weer op shoppingtocht! Hoewel down side? Valt wel mee... Maar toch! De broeken zijn nu net ingekort. 

Hoedanook, ik vind die verzilvering wel meevallen - ondanks de onheilsberichten op voorhand (Dan begint het moeilijke pas! Langzaam opbouwen, want anders kom je weer bij...). Het is wel leuk om terug op ontdekking te kunnen gaan in de keuken: nieuwe 'oude' ingrediënten toevoegen, herontdekken, en vooral herwaarderen... Wist je hoe lekker een pistolet kan smaken na 2 maanden onthouding?! Of zelfs een simpele boterham... Pure extase! Een kinderhand is snel gevuld, zeggen ze dan... Wel, leden van de taalunie: hebben jullie al ooit geprobeerd de hand van iemand na een dieetfase proberen te vullen? Veel sneller... Een tip voor het volgende 'groene boekje! (Bestaat dat eigenlijk nog? Of ben ik nu gewoon 'oud'...). 

En nu? Een valies maken! De zoon vertrekt op zijn allereerste zeeklas volgende week: wordt een belevenis voor zowel de mama als de zoon... Ik weet niet wie er het meest naar uitkijkt. Net zoals ik niet weet wie wie het meest gaat missen... Wat ik wel weet? Dat de reis met het vliegtuig deze zomer indruk heeft gemaakt... De zoon vroeg zonet hoe zwaar zijn valies eigenlijk mag zijn... :-) 

Zalig toch, die monsters die met een kleine inspanning een glimlach op je gezicht kunnen toveren!

(Nog twee voor in mijn dedication...) 

De oplossing voor de economische crisis...

Echt, ik heb het gevonden... Economen (Economisten? Economiërs? Je weet wel... Mensen met verstand van geld) piekeren zich suf over het oplossen van een crisis, terwijl de oplossing voor het grijpen ligt. 

Toch voor wat betreft textiel... Na het shoppen van de afgelopen weken, komt nu de obligate vervolgstap (in mijn geval toch): het inkorten van de broeken. Vreemd, maar aan het einde van mijn benen heb ik altijd nog een stuk broek over... Gemiddeld zo'n 13 cm zelfs! Als mijn benen ongeveer een meter kort zijn (wetenschappelijk afgemeten door Kaena ernaast te plaatsen, dus de correcte uitdrukking is 'als mijn benen de lengte hebben van een vierjarige'), waarom maken ze die broeken dan zo lang (of, op mijn wetenschappelijk verantwoorde manier: broeken met de lengte van een zesjarige). Op 10 broeken heb ik stof genoeg voor een extra broek (of misschien eerder een rok - da's nog een idee: creatieve oplossing 1!). Als men nu als standaard 'de vierjarige lengte' zou nemen, dan spaart dat grondstoffen uit... Minder grondstoffen betekent minder kosten. Minder kosten betekent lagere verkoopprijs (simpele conclusie, maar toch...). Lagere verkoopprijs betekent hogere koopkracht en dus... Meer kopen, meer winst en aan het einde van de rit: einde van de crisis! (Als lezer heb je nu wellicht  door dat ik geen econoom van opleiding ben... :-) ). 

Ah ja, helaas is mijn lengte niet echt standaard - mijn grotere medemens is wellicht heel dankbaar dat ik niet de standaard ben! 

Dus misschien moet ik op zoek naar een andere oplossing: groeien, bij voorbeeld... Vroeger koesterde ik de -ijdele- hoop dat het groeiproces bij mensen een beetje analoog verliep als bij planten: geef voldoende water dus... Maar sinds het dieet heb ik die utopie laten varen. Het enige wat die twee liter water per dag hebben opgeleverd, is de aanpassing van mijn openingszin... In plaats van het obligate 'hallo, hoe gaat het?', start ik een  gesprek nu meestal met 'hallo, mag ik even naar het toilet?'  :-D

Dus groeien is geen optie, het aanpassen van de kledingstandaard ook niet... Rest me alleen nog de creatieve piste... Ik zoek eens een patroontje, denk ik! 

Deze morgen kreeg ik een doos foto's voorgeschoteld - een poging van de wederhelft (de lieve schat!) om mijn gedachten te verzetten... En het lukte (of toch een beetje). Het grote nadeel aan die foto's uit de oude doos, is dat ze niet digitaal zijn, en dus niet zo makkelijk te photoshoppen! Heel fijn om terug te zien, al denk ik bij de meeste wel dat ik op vestimentair vlak vroeger eerder zwakzinnig was... Het goede nieuws: ik was niet de enige! Van sommige kledingstukken rijst onherroepelijk de vraag of het wel legaal was om zo'n gedrochten te verkopen... Is het niet de taak van iemand om zwakzinnigen tegen zichzelf te beschermen? Maar nee, in plaats daarvan werden foto's gemaakt! (Mocht ik een aantal vondsten op Facebook zwieren, dan denk ik dat mijn vriendenlijst op slag wordt ingekort :-D) . Geen paniek: de foto's zitten alweer waar ze horen... In de oude doos! 

Na regen komt... verzilvering

Ondertussen ligt het strenge dieet al 3 weken achter mij. Doel nu is het gewicht te behouden (of misschien nog een klein beetje naar beneden af te ronden...) en tot nu toe lukt dat vrij goed: de weegschaal stond maandag op 64,2... En dat ondanks de pizza zaterdagavond :-) En niet zomaar een diepvriespizza, maar echte vettige pizzahut-pizza! Ik ben niet meer zo strikt bezig met wat mag, en wat niet... Maar ik probeer het binnen de perken te houden. En de dingen waarmee ik 'de regels overtreed', worden dan de week nadien toch als aanvaardbaar beschouwd: ik ben dus een beetje visionair (het kind een naam heten, of zoiets :-)  ). 

Maar eigenlijk vind ik het ook niet langer een must: nu wil ik gewoon genieten van de fijne momenten die op mijn pad komen. En alles wat mij enigszins vrolijk stemt, kan alleen maar positief zijn. Het is een wankel evenwicht... Sommige dingen zijn nog niet aan me besteed: het immer vrolijk rondhuppelen, het enthousiast zijn zonder mate, het zorgeloos aangrijpen wat op je pad komt... Ik weet ondertussen dat sommige dingen tijd vergen. Het is een beetje zoals koken: wat een half uur in de oven moet, kan na 5 minuten nog niet klaar zijn! (Alleen jammer dat er geen exact tijdsschema bestaat als het op mensen aankomt). 

Zondag heb ik zowaar -mits enige aansporing van mijn zoon- mijn skeelers vanonder het stof gehaald - heeft bijna een eeuwigdurende niesbui uitgelokt, er lang dan ook HEEL VEEL stof op... Maar na een tocht van 5km kon ik opgelucht vaststellen dat er geen botten werden gebroken, geen knieën geschaafd, geen kleren gescheurd... Zelfs geen lieftallige kussen aan het wegdek! 

Grenzen verleggen, heet zoiets... 

Maandagavond was de weging, en ondertussen is dat een automatisme geworden, waar ik niet langer reikhalzend naar uitkijk... De kledij liegt er niet om: er is zo'n 11 kilo weggesmolten sinds het begin van het jaar. Het is leuk om in een winkel kledij uit het rek te nemen, te passen en vast te stellen dat je de verkeerde maat nam... En dan naar buiten te kunnen gaan met een kleiner maatje. Voor het eerst in heel lang heb ik alles die niet goed meer paste, gewoon weggedaan. Ik ben niet van plan om die kledij ooit nog nodig te hebben! En soms helpt het facebook, of de vrienden die erop zitten, je een handje om tot shoppen over te gaan...  Het helpt al helemaal als die vrienden fijne winkels hebben, waar je sowieso altijd je goesting vindt... 

En toen was het plots dinsdag, beter bekend als 'de finale bakmatch-dag'... Het werd zo'n moment waarbij je even aan niets anders moet denken, en gewoon uitvoeren wat men je vraagt. Ideaal, onder huidige omstandigheden... Het was wel leuk om de reacties te zien van mensen die jouw gebak (de cuberdonchocoladekegels, weet je nog) proeven, en als volleerde kenners - nu ja, volleerd? Als je sinaasappel en peperkoek niet uit elkaar kan houden... - hun semi-professionele mening verkondigen. Het goede nieuws: ik heb minstens één taartje 'verkocht', net als de andere deelnemers trouwens. En toen... werd de prijs uitgedeeld! Ik kan alvast zeggen dat het een winnares werd (niet moeilijk, met drie vrouwelijke deelnemers :-)  ), en dat het op basis van haar interpretatie van chocoladetaart gebeurde (ook niet moeilijk: dat was immers de opdracht). Maar de cruciale vraag, wie nu eigenlijk de winnaar is geworden, die blijft nog even onbeantwoord. Dat heb je, met die geheimhoudingsclausules en zo... Op 18 november komt het op tv, ik overweeg een gezamelijke kijk-avond, met pizza en  cuberdonchocoladetaart. Iemand geïnteresseerd?