Guilty pleasures... :-)

Soms moet je eens 'foert' zeggen en gewoon genieten!

Aangezien ik tot nu toe mijn dieet echt wel streng heb gevolgd (enkel drukke en normale dagen), wat betekent dat ik in de afgelopen drie weken één keer een beetje kip heb gegeten, vond ik het dit weekend wel eens tijd om volledig los te gaan...

 

En dus heb ik me -rebels als ik ben - zaterdag op een communiefeest van de buurjongen helemaal laten gaan aan... kerstomaatjes! En toch wel 3 mozzarellabolletjes! En daarbovenop... zelfs een glaasje gazpacho! Zeg dan nog dat ik niets durf :-) De echt lekkere hapjes (bladerdeeg: mmm; chips *kwijl*; pizzapuntjes *aaaaaargh*) heb ik dan weer aan mij laten voorbij gaan. Zo rebels zijn we nu ook weer niet! De buren vonden unaniem dat ik 'toch wel al veel moet kwijtgeraakt zijn', wat uiteraard bijzonder flatterend is - als ik maar niet denk aan de kilo's in absolute getallen.  *mini-vreugdedansje geplaatst*

 

Zondag gingen we naar het speelplein - en als ik zaterdag al zot had gedaan, dan is zondag helemaal over de schreef! Mijn tanden hebben zich zowaar vastgeklampt in één melocake, en één chipje! (wel een chipje met-volgens de verpakking - 70% minder vet :-) ). (wraak voor die onverdiende bijensteek in mijn hand!) Man, dat heeft echt gesmaakt...

Bij deze de plechtige belofte aan mezelf: de eerste 'normale, koolhydraatrijke' maaltijd die is toegelaten, wordt 'frieten met stoofvlees'! Try to stop me...

 

Maandag kwam de realiteit terug, met Bas in de aanslag. Ik vreesde even voor de levensduur van Bas, maar dat bleek totaal niet nodig. Of toch 'min of meer' niet nodig (het is nog steeds geen massale verbetering)... Bas liet zowaar zijn mildste kant zien en toonde me een 68.7 (en vandaag zelfs 68.5!!).

Dat gaf dan toch een beetje hoop om snel het doel te bereiken. De shakes zijn lekker van smaak - we hebben nu ook 'colombian coffee' toegevoegd aan de potten in de keuken (mmmmmmmm, coffee!) - maar de groenten beginnen nu toch wel een beetje saai te worden. Straks eens experimenteren met de eerste pompoen van het seizoen...

Geduld, zei u?!

Grappig zoals het leven soms kan lopen...

Ik had nog maar net mijn vorige stukje gepost (je weet wel, over het feit dat ik - subtiel uitgedrukt- niet op de eerste rij stond toen het geduld werd uitgedeeld. Hell, ik was waarschijnlijk zelfs niet in de laatste rij aanwezig!). En dan lees je op dat sociale medium 'gezichtenboek' een status-update die net hetzelfde verwoordt... Great minds think alike! :-)

 

Maar goed, donderdagavond was zo'n beetje d-day, als in 'discover your progress-day'. Tijd voor een officiële weging met alle toeters en bellen op dat toestel die me niet langer toelaat te zeggen dat ik 'gewoon zware botten' heb...

De wijzer bleef steken op 69.X - no surprises there - met de heuglijke melding dat ik op 10 dagen 1.8kg vet  ben kwijtgespeeld (de spieren en de botten bleven intact :-) ). Ik kon wel luidkeels roepen en springen hoe blij ik daarmee ben, alleen... Ben ik daar niet zo blij mee! Begrijp me niet verkeerd: alles wat ik kwijt geraak, is dik ok, of dun ok, of... whatever. Ik had alleen net iets spectaculairdere resultaten verwacht dus de ontgoocheling kon ik niet zo goed wegsteken. En dan helpt het niet, mevrouw van de weging, om te zeggen dat het bij de meeste mensen inderdaad sneller gaat! Maar goed, alles valt te relativeren, of course: we zijn al de 7X kwijt, het gaat de goede kant op...

 

Gisteren was een moeilijke dag, niet eens dieet-gerelateerd. Het was de begrafenis van mijn grootmoeder... We hadden al een tijdje geen contact meer, maar uit mijn hart was ze nooit verdwenen (We deelden een stuk van onze naam - Wendy Agnes Carine...). De klop kwam harder aan dan ik had verwacht... Wat maakt het dan uit of ik drie dagen op 69.X blijf steken - Ik zou er veel voor over hebben om nog één keer een wafelfestijn te houden, zoals alleen zij dat kon: een lange tafel, rood-wit geruit tafelkleed, delfts blauw servies, spelen met mijn nicht, en als afscheid een drie snoepjes uit de snoeppot in de kast met kwastjes aan de sleutels... Sweet, happy memories...

Geduld is een schone deugd...

Dat zeggen ze toch... Ik kan er zelf niet van meespreken, om de eenvoudige reden dat ik dat niet heb!

Geduld is niet één van mijn sterkste punten-en dat is waarschijnlijk subtiel uitgedrukt...

Het is waarschijnlijk niet de bedoeling, maar toch kan ik het niet laten om mezelf elke ochtend even met Bas te confronteren. En als Bas dan twee dagen (of zelfs drie!) hetzelfde resultaat toont, terwijl ik me -met ijzeren discipline- mooi gehouden heb aan alles waar ik me aan moet houden... Dan dreigt Bas zijn levensduur drastisch in te korten door een geassisteerde zelfmoord (een klein zetje door het venster, zeg maar :-) ).

Huidige stand van zaken blijft dus 69.X - vanavond toch maar eens horen of het normaal is dat dit zo traag vooruit gaat (in mijn termen  - voor andermans referentiekader is 3kg of zo, in 16 dagen misschien best wel ok).

Maar wat ik wel al heb uitgedokterd, is de beloning aan het einde van de rit! 2013 is tot nu toe best wel een 'shitty' jaar geweest - zowel op het werk als daarbuiten. Laat ons zeggen dat er in de emmer al veel druppels gevloeid zijn, en nu heb ik even nood aan stoom aflaten, weg van alles en iedereen.

Dus als het doel is bereikt (en dat zal! Want wat ik mankeer aan geduld, heb ik dan weer in overvloed aan volhardendheid :-) ), boek ik een mini-citytripje -helemaal alleen. (Oh ja, met dank aan de hubby, die akkoord is met mijn plan). Bestemming: voorlopig nog niet beslist...

Even over de regen...

Ik heb het al voornamelijk gehad over de effecten op mij, mijn humeur en mijn omgeving... Maar misschien toch even uitleggen wat ik eigenlijk aan het uitspoken ben...

 

Het rain-dieet, dus... En niet 'trein'-dieet, zoals mijn omgeving het blijkbaar begrijpt als ik het zeg :-)

Mijn weken zijn ingedeeld in drukke, normale, sociale en vakantie-dagen, allemaal afhankelijk van hoeveel 'shakes' er in mijn dag passen en hoeveel nood ik heb aan 'gewoon voedsel'!

• Een drukke dag bestaat uitsluitend uit shakes en groenten, en hoe meer van deze je hebt, des te sneller verlies je gewicht... Dat is toch de theorie!
• Op een normale dag  wordt één shake ingeruild voor een groentenmaaltijd met vlees, vis, kaas of ei... verrassend genoeg schijnen er veel eiwitten in een ei te zitten! (Echt briljante mensen achter dit dieet :-) )
• Een sociale dag wordt nog socialer dan normaal, omdat je twee shakes inruilt voor twee maaltijden met vlees of vis.
• En dan heb je nog een vakantiedag: dat is feest! Drie maaltijden in plaats van drie shakes... Ik vrees wel dat deze niet meer zo efficiënt zijn om gewicht te verliezen.
• Elke dag moet je daarn og twee groentenmaaltijden aan toevoegen, waarbij je let op de hoeveelheid koolhydraten die je binnen krijgt. Als je geen zin hebt in groenten, dan pak je een wortel of een stukje bloemkool: daar zitten er vrij veel in, en dus is de portie heel beperkt... Als je veel wil eten, dan kies je voor sla, champignons of komkommer! Niet verwonderlijk dus dat deze laatste drie heel vaak in mijn recepten voorkomen.
• Om te zorgen dat je niet 'tegen dek gaat', komen er nog een hoop voedingssupplementen bij: da's best wel wennen als je niet gewoon bent om pillen te slikken.

Tot nu ben ik nog sociaal geweest, alleen druk of normaal... Eigenlijk niet zoveel verschil met de Wendy buiten het dieet, dus! (Ik dacht, ik zeg het zelf maar, komt minder hard aan :-) ).

 

En die shakes, dat valt best mee... De mensen achter het hele dieet, hebben gezorgd voor lekkere smaken, en denken verder dan de standaard 'vanille, chocolade of aardbei'. Nu ik erover nadenk: aardbei zit er zelfs niet tussen! Wel heb ik keuze uit vanilla ice cream, milk&cookies (serieus!), mango, café latté (mijn persoonlijke favoriet, ter vervanging van mijn tasje warme troost in de ochtend!), brazilian passion (of passievrucht), sexy banana,... En nog zo een paar! Oh, en heb ik gezegd dat het een volledig Belgisch bedrijf is?! Ik zie mijn inspanning dus ook een beetje als een steun aan de lokale economie! :-)

 

Genoeg geleuterd: nu weet je wat ik doe als ik mijn cocktailshaker boven haal...

 

Meer info vind je op de site van Rain Pharma

Presenting... 'Bas'!

Het weekend is moeilijk. Dat had ik al gemerkt, en met mij waarschijnlijk ook iedereen rond mij! Had ik dit stukje gisteren geschreven, dan was het waarschijnlijk één grote klaagzang geworden... Maar ik heb me ingehouden onder het motto 'impulsiviteit is niet altijd de bron van de beste creativiteit' :-)

Na een paar tegenvallende weegschaalresultaten (het optimistische 70.X bleef naar mijn goesting wat te lang staan) had ik me plechtig voorgenomen om de weegschaal door het venster te zwieren als er na het weekend geen resultaat op stond dat ik wou zien (iets zoals 6X.X zou een goed begin zijn!). Zaterdag hadden we een verjaardagsfeestje - een eerste grote test van mijn zelfbeheersing op vlak van hapjes en drank. Nu ben ik niet echt een drankorgel, maar een glaasje witte wijn is altijd wel verleidelijk. Als dat glaasje dan kan gepaard gaan met een chipje, een nootje, een bladerdeeghapje... Dan heb je mij meestal al overtuigd! Maar nu dus niet. Geen enkel borrelhapje is mijn lippen gepasseerd... Ook geen enkele borrel trouwens. Bij deze: lieve gastvrouw, je feestje was super, de hapjes zagen er mega uit (behalve misschien die garnalen, maar die zullen er bij mij nooit in gaan, dieet of geen dieet!), en dat ik er niet aan kwam, had niets met jou te maken...

Na dit bewijs van zelfbeheersing had ik hoge verwachtingen van Bas... Bas - kort voor bascule- is de weegschaal, maar ik vind Bas leuker klinken. Maar Bas werkte zondag dus niet echt mee: geen gram eraf! (Of liever 'geen 0.1 kg', want Bas werkt niet met grammetjes)

En dus heb ik mijn dreigement -lieftallig als ik ben- nog even herhaald in aanwezigheid van getuigen. Die getuigen, dat zijn dan de mannen in huis (de één al wat groter dan de ander)... Die getuigen, vooral dan de grootste onder hen, spoorden me aan om toch wat geduld te hebben (en gelijk heeft ie, waarschijnlijk, maar dat wordt niet luidop gezegd! :-) ). Eerlijk is eerlijk: toen het geduld werd uitgedeeld, stond ik niet bepaald op de eerste rij...

Deze morgen stond ik voor de weegschaal met een klein hartje -mijn dreigement indachtig de ruit al opengezet!- en toen ik erop kroop, kreeg ik 69.9 te zien. Het was maar heel even, uiteindelijk werd het toch 70.0, maar ik heb het gezien!

Bas heeft dan maar het voordeel van de twijfel gekregen, en staat nog steeds op zijn trouwe plek in de badkamer...

The story continues...

Ondertussen ben ik al zo'n 10 dagen bezig, en het eerste resultaat is er al: van 7X op de weegschaal staat er nu 70,X :-) En omdat je -dat is een ongeschreven wet, check maar!- getallen op de weegschaal ALTIJD naar beneden afrondt, ga ik er gemakshalve vanuit dat we op 70 zijn aangekomen. Een kleine 3 kg in 10 dagen dus... Geen idee of dat goed of slecht is. Maar ik ga verder tot ik op mijn streefgewicht zit, of tot ik het volledig beu ben (wat er ook moge eerst komen!).

 

Een echt briljante zet was het niet om in de zomer te beginnen. Maar then again, bestaat er eigenlijk een 'goed tijdstip' om met een dieet te beginnen? Ik dacht het niet, en geloof me: ik heb het afgetoetst!

• In het najaar? Ah nee, want dan is het mijn verjaardag (bij deze een kleine *wink wink*)
• Winter dan? Ah nee, want je hebt kerst, feest, sint (meer feest voor de kids, maar je kan toch niet aan de zijlijn staan), nieuwjaar, nog meer feest,... Niet noodzakelijk in deze volgorde, maar dieet-gewijs worst period ever!
• Voorjaar misschien? Nope, want dan verjaren de kids, komt de paashaas, een occasioneel lentefeest,...
• Aha, de zomer dan maar? Eigenlijk ook niet: de tijd van ijs, barbecue, aperitieven in het zonnetje, ...

Of misschien zocht ik gewoon excuses om er niet aan te beginnen! Dat kan -hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt - ook, natuurlijk... Maar omdat ik in 2013 nog niet zoveel gepland had, heb ik maar besloten dat dit het jaar wordt waarin ik mijn lichaam 'helemaal in ere herstel'!

In de afgelopen 10 dagen heb ik in elk geval al lessen in 'creatief zijn met groenten' gehad (en you, dirty mind, not what you think! All cucumbers have ended up where they belong...).

 

Als je er ook mee aan de slag wil, of als je gewoon eens een lekker 'gerechje' (dank u Sergio) wil proberen, check dan maar de artikels met gerechten...

 

So long, folks!

 

De strijd met de weegschaal... Kicking some ass!

Deze blog moet in de eerste plaats mezelf helpen om het gevecht met de weegschaal aan te gaan. Oh, en ga nu niet denken 'maar dat is toch niet nodig, je bent toch goed zoals je bent'... Want het kan best zijn dat dit is hoe je me ziet (ik heb ook geen massaal overgewicht, ben geen letterlijk bolletje vet die zich al rollend voortbeweegt), maar het is gewoon het resultaat van een jarenlang sluimerend ongenoegen met mezelf. En dat is iets wat ik nog niet vaak met iemand heb gedeeld: ik heb een imago van sterke tante, maar onder dat dikke vel zit eigenlijk een twijfelaar (merci sterrenbeeld!), een piekeraar en vooral... een klein hartje.

 

Eerst een kleine stap terug in de geschiedenis, toen de weegschaal nog (min of meer) mijn vriend was... Daarvoor moet ik eigenlijk al meer dan 7 jaar terug gaan, voor ik zwanger werd. Maar eerlijk: ben ik eigenlijk ooit echt tevreden geweest met mijn gewicht? Ik ontwijk al zo lang ik me kan herinneren de foto's, vind achteraf altijd dat ik er te dik uitzie op 'papier'... Maar toch, met een 6X op dat ding kon ik me altijd wel verzoenen: ik zoek geen mannequin-model! Toen kwam Luka, en die zorgde -op het einde van de kleine-huppel-periode weliswaar- voor zowaar 8X!! Een beetje wilskracht en enkele maanden later kwam er terug een 7X op dat display: driewerf hoera! En toen kwam Kaena. Met zijn komst ging de euforie naar beneden en de wijzer op de balans omhoog. Sindsdien is '7X' zo ongeveer mijn standaardverhaal: een keer een kilootje min, een kilootje meer... Met alle vervelende gevolgen van dien (gevoelige lezers: sla deze paragraaf dan maar over): een short die omhoog kruipt, schurende billen als het te warm is, gefrustreerd een pashokje verlaten omdat een fantastisch kleedje op de kapstok je niet echt flatteert, problemen met de rug, me niet goed in mijn vel voelen (maar er niet aan willen toegeven :-) )... Ik ben geen groot sporter, dus een sportlijf kan je moeilijk eisen als je er niets voor doet - weet ik wel, maar laat me even dromen!

 

En toen was er eind juni 2012 dus stratenloop in Ruddervoorde - en een Wendy met een grote mond die net te luid aankondigde dat ik daar in 2013 ook zou staan op mee te lopen! Nu kan je veel zeggen van mij, maar niet dat ik mijn belofte niet houd... Dus heb ik kennis gemaakt met Evy, de madam die al menig voeten aan het lopen heeft gebracht. Start to run afgewerkt, 5K in de benen af en toe... Maar geen resultaat op de weegschaal! (Blijkt ook dat je dit niet moet doen om af te slanken, maar wel om je conditie te verbeteren, weet ik nu...) Een strenge winter -en operatie aan de neus- later heb ik Evy van onder het stof gehaald (gelukkig is dat mens niet allergisch ;-) ) om er weer helemaal tegenaan te gaan. 

 

Op de stratenloop 2013 stond ik er, want een woord is een woord! Ondertussen is het lopen min of meer een way of life geworden, en kan ik zowaar genieten van dat uurtje voor mezelf (tenminste, als ik niet opgegeten word door dazen en ander gespuis). Maar voor de weegschaal deed dat dus niet zoveel... En die frustratie bleef. Maar goed, toen kwam dus die reclamefolder van Instituut JAZA in Ruddervoorde: spiertraining in amper 20 minuten met de E-fit! In het drukke leventje dat mij omringt (kids, gezinsbond, sociaal leven, werk,...) leek dat nog net haalbaar. Kort gezegd: 20 minuten oefeningen doen, terwijl je een pak met electro-impulsen aanhebt, dat voel je wel... Maar de nulmeting, een uitgebreide weging zeg maar, drukte me wel gezellig met de neus op de feiten: te hoog vetpercentage (alsof ik dat nog niet wist, thah!), een metabolische leeftijd van 42 (slik!), een BMI van 28 of zo (en dat was niet door mijn fantastisch gespierd lichaam, of 'mijn zware botten' zo bleek)...

 

En dus van het één kwam het ander - en zo ben ik met het Rain dieet gestart. Nu weet je meteen ook vanwaar de blognaam komt... Het is een soort proteïnedieet (jaja, zoals er tegenwoordig zoveel zijn - het is een hype!), dat vooral je eetgewoonten compleet overhoop gooit. De basis van alles is de verbranding van eiwitten in plaats van koolhydraten. Wetenschappelijk ben ik nooit geweest, dus ik probeer zelfs niet om de wetenschappelijk correcte uitleg neer te schrijven, maar het komt hier op neer (als ik het tenminste goed heb begrepen): doorgaans eten we -allemaal- veel te veel koolhydraten, en slaan we de eiwitten op, voor als het ooit moeilijk zou worden. Maar dankzij onze Westerse overvloed komt die moeilijke periode natuurlijk niet, en dus slaan we maar vettreserves op, die we nooit aanspreken. In het dieet bouw je de koolhydraten - drastisch- af, waardoor je lichaam verplicht op zoek gaat naar andere energie : de eiwitten dus... En daardoor val je -naar het schijnt- vrij snel af (eerlijk, mijn haat-liefde-relatie met de weegschaal is de laatste tijd fel verbeterd :-D). Brood (bye bye stokbrood, picoolo's, boterkoeken...), pasta, aardappelen (aaargh, frietjes!): allemaal geschrapt en vervangen door groentjes (:-/). En nu komt het moeilijke natuurlijk, want elke dag sla en tomaten, dat had ik na welgeteld één dag gehad!

 

Met deze blog wil ik vooral wat recepten opslaan, zodat ik inspiratie vind als ik er zelf geen heb. En verder wil ik ook gewoon zagen als ik het moeilijk heb, euforisch bloggen als ik een meevaller heb (meestal zal de weegschaal daar voor iets tussen zitten), leuteren als ik tijd te veel heb,...

 

So sit back, and enjoy the reading :-)