Statistisch gezien...

Is dit een stukje waarop werd gewacht!

Af en toe kijk ik naar de statistieken van de blog... En stel enigszins verbaasd vast dat het lezersaantal van deze blog blijft stijgen (Bijna 1800! Ook al heb ik in de laaste 6 weken - shame on me, I know- geen letter geschreven!). Nog vreemder is het om vast te stellen dat ik blijkbaar een lezerspubliek heb in landen als Vietnam, of Servië, Maleisië (dat is wel van voor de vliegtuigramp - niet dat ik daar meer van afweet...), Oekraïne en zelfs Rusland (of zijn die laatste twee nu min of meer hetzelfde?!). Ik kan me niet voorstellen dat mijn blog ook maar het minste beetje interessant is voor mensen daar... Ook al zouden ze een yota begrijpen van het nederlands. Maar toch: zou het een beetje kort door de bocht zijn als ik mezelf eigenhandig omdoop tot 'internationaal' auteur? ;-) Ik bedoel... Nederland kan ik nog begrijpen, maar Vietnam?! Servië?! Bij deze: de eerste Oost-Europees of Aziaat (of wat -sorry, wie!- dan ook) die ik tegenkom en over mijn blog begint: die trakteer ik op een goed glas! (Wereldvrede kan toch simpel zijn hé...)

En zo kom ik er dan toch toe van nog eens in mijn toetsenbord te kruipen... (Ook al is het hier een beetje krap!) Feit is dat ik niet uit gebrek aan ideeën niets meer schreef, maar wel uit een soort gebrek aan tijd, of toch 'tijd op het juiste moment'. Wat heb ik eraan als ik onderweg een leuk idee voor een stukje heb? (En toegegeven, ik ben wel vaak onderweg, zo'n 20000km per jaar - met dank aan die stomme verzekeringsreclame die me steeds vraagt hoeveel km er op de teller staan: neen, ik kom er niet voor in aanmerking!)  - In een perfecte wereld zou er een laptop in mijn stuur zitten of zo - valt dat dan onder de wetgeving van niet sms'en achter het stuur? "Ik was niet aan het sms'en, ik was aan het bloggen!" :-) - Maar nu ben ik eruit... Ik heb de dictafoonfunctie van mijn telefoon ontdekt. Ideaal om geen dommigheden meer te vergeten! (Nu dus alleen nog eraan denken om de dictaatjes ook effectief uit te typen - damn it, nog steeds niet perfect dus!). Alhoewel, soms is het beter om niet meer terug te denken aan de stoten die ik al heb uitgehaald, maar de wereld verdient een (glim-)lach, dus wie ben ik om jullie daarvan te weerhouden...

En de laatste tijd was het ook gewoon druk - gewoon, good old 'druk'! Een terugblik op de voorbije 6 maand levert me, naast de giga-hoop aan gaten in mijn geheugen, ook gewoon de frustratie op dat dagen, weken, zelfs maanden vervloeien in elkaar, of je daar nu zin in hebt of niet... Af en toe een uitschieter waar je even bij wil stilstaan, maar de mallemolen rond ons draait gewoon door. En dan vraag ik me af of dat gevoel alleen bij mezelf heerst... Je wordt daar zo moe van, van het constant proberen 36 uur in een dag te krijgen! De enige manier om tijd extra te krijgen, is wachten op het winteruur, maar da's ook maar tijdelijk want x aantal maanden later verlies je dat extraatje weer gewoon... Ook al werk ik nu maar halve dagen, toch stel ik op het einde van de dag vast dat ik geen idee heb hoe die dag zo snel aan zijn eind is gekomen. En dan heb je van die vaststellingen, plots en onverwacht (ok, ok, niet onverwacht, maar wel onverwacht snel dichterbij gekomen!), dat er een lentefeest staat aan te komen (en ondertussen voorbij geraasd is, aan een tempo waar een fyra-trein jaloers op zou zijn geweest). Begin februari werd ik plots nogal cru erop gewezen (subtiliteit is niet mijn sterkste kant, ook niet voor mezelf!) dat het - 6 weken voor de feestelijkheden - misschien toch wel eens tijd werd om enkele details te regelen... (Denk aan foto's, kaartjes, uitnodigingen, zaal, eten, kleren... De hele reutemeteut! *Benieuwd of ze dit woord kennen in Oekraïne en consoorten :-)*).

• De kleren bleken relatief simpel - het blijven (weliswaar een beetje ijdele) jongens, natuurlijk: een tenue van de JBC was 'voldoende'! Gelukkig maar, nog nooit was Luka zo populair qua post... De brochures en god-weet-wat-nog-allemaal die we kregen, met de lelijkste/duurste outfits eerst... Niet normaal gewoon (en dan durf ik me nog niet af te vragen hoe ze aan onze gegevens komen. Bij mijn weten heb ik nergens een annonce gezet met 'Overval ons, wij vieren feest')!
• De foto's waren een succes: voor het eerst in het zevenjarige bestaan van het feestvarken, heeft hij meegewerkt aan een fotoshoot, geposeerd als een volleerd model, gelachen alsof zijn leven er van afging... Een genietmoment voor mama en zoon!
• En dan uitnodigingen - ook daar had de feesteling een eigen idee over. Het moet gezegd: soms is de post wel goed in wat ie doet (en soms ook een beetje minder)! Blijkbaar was ik er niet helemaal met mijn gedachten bij toen ik de adressen schreef... Een vriendin kreeg haar uitnodiging -ondanks foute straat (westkapelle, westkerke... what's in a name?!) en fout huisnummer- netjes afgeleverd (Ik durf mij afvragen hoe het komt dat de postbode haar teruggevonden heeft?!), maar de invitatie van mijn eigen mama keerde gewoon terug (ja ik weet het, dat adres had ik toch moeten weten!), maar serieus: het omwisselen van twee cijfers in een huisnummer zou toch niet onoverkomelijk mogen zijn! (156, 165... muggenzifters!).
• Een zaal bleek uiteindelijk een makkie. Wegens 'veel te vroeg op het jaar om goed weer te mogen hopen', hadden we begin februari besloten een indoorspeeltuin als 'crime scene' te nemen. De afgelopen week keek ik dan ook bijzonder argwanend naar de zon, die in al haar wreedheid, het lentegevoel liet floreren! Een beetje egoïstisch heb ik dan maar al mijn eieren zelf gespaard (niks, nougabollen, enkel droge boterhammen voor de Arme Klaren!), en inwendig gesmeekt op een beetje minder goed weer, zodat ik geen spijt zou krijgen van de indoorkeuze... Schot in de roos, die locatie, al zeg ik het zelf!

Dan denk je dat je alles hebt gepland - iedereen uitgenodigd, uiteindelijk toch, en alles netjes geregeld... Blijken er toch nog 'loose ends'! Zoals een buurvrouw met een buik die klaar is om zijn eigen identiteitskaart aan te vragen... Maar 'goede afspraken maken goede vrienden', en dus heb ik even in een face-to-belly-gesprek met dat kleintje m/v (Grr! 't wordt tijd dat we dat weten!) afgesproken dat ie mooi mocht blijven zitten waar ie zat, tot na het feest... (De buurvrouw beloofde zelfs een springpartij op het springkasteel, als ze er maar kon bij zijn!) Al mocht ze van Luka zelfs zaterdag nog bevallen, want 'dan is ze zondag toch in orde'! En over m/v gesproken... Het zou verboden moeten zijn om zo'n geheimen vol te houden! Maar nog erger is de misleiding... Spreken over de roze verf in de slaapkamer en mij in de waan laten dat het 'dus een meisje wordt' (haja, evident!)... Om dan van de wederhelft droogweg te horen dat roze toch normaal is, 'gezien het de 3-jarige dochter (en de liefde van zijn leven, volgens mijn kleinste monster) is die van kamer verhuist'... (Lap! En dan was ik nog zo overtuigd dat ik wist wat het ging worden na zo'n verspreking van formaat... Niks te maken met de inhoud van de buik!).

 

Maar goed... Het wordt tijd dat ik er een eind aan maak! Aan dit stuk, niet aan de rest... Kwestie van nog iets te sparen voor later, denken aan de -nabije- toekomst!

Coming up: stories about bunnies, and chocolate, and chocolate bunnies :-)

Shiny, happy people... Of toch minstens shiny!

Voila, januari is afgesloten! Kom nu niet meer af met nieuwjaarswensen: het is te laat... de beste paaswensen daarentegen mogen beginnen komen! Of toch minstens het voorproeven van de chocolade :-D

Ik heb een writer's block- paniek!- ondertussen al 3 keer gestart aan een stukje en evenveel keer alles gewist. Niet dat er niets gebeurd is, of niets te vertellen valt... Alleen: 'hoe begin ik eraan?' Misschien met een reeks 'wist-je-dat-jes'...

Zoals in 'wist je dat je kleuters stil krijgt met klassieke muziek?' Echt, als ik het zelf niet had gezien, dan had ik het niet geloofd, maar blijkbaar bestaat er een wetenschappelijke formule: de stilte van een kleuter blijkt omgekeerd evenredig (of is het evenredig? Dat weet ik eigenlijk niet) met de grootte van een muziekinstrument!

Het begon allemaal met huiswerk - Kaena's allereerste huiswerk! Het ventje kwam apetrots naar huis met de melding dat hij nog werk had (zou dat binnen een paarjaar nog met even veel trots gebeuren?! Zal het moment maar koesteren...). Bleek een taakje van de juf om samen ideetjes te sprokkelen: de kindjes tekenen en de mama's/papa's zetten er (veiligheidshalve wellicht) bij waarover de kids willen bijleren... (Ik hoop dat er geen dokterskindjes in de klas zitten, want anders waren de tekeningen waarschijnlijk duidelijker dan de bijgeschreven teksten! :-) ). Kaena kwam niet verder dan 'basketbal', 'strandbal' en 'voetbal' - persoonlijk snapte ik er de ballen van! Andere kids waren -gelukkig- inventiever en kwamen op 'feest' en 'limonade'... En zo was het eerste limonadeconcert geboren! Echt, een super-idee... Een echte uitnodiging, de opdracht om in gala-kledij te komen (raad eens wie daar stond te blinken, opgekleed en al...). We dachten in onze trouwkledij te komen opdagen, maar het cliché van 'na een paar jaar niet meer in je trouwkleed te kunnen', werd bij deze bevestigd! (Of ik zat in 2007 met z'n twee in mijn kleed, of Kenny kreeg toen 'meer waar' voor zijn geld...).  En dan een echt concert met cello, contrabas, fagot en hobo werden goed gesmaakt, die kleuters zaten zowaar -STIL!- met open mond te kijken naar de instrumenten, die drie keer zo groot waren als zij. Misschien had dat ook wel te maken met het feit dat ze de fagot aanzagen voor een bazooka...  Als avondvuller had ik nog voorgesteld om eventueel de kleuterdansjes nog eens op te voeren - met de kleuters, voor alle duidelijkheid! Bleek helemaal overbodig: de drie beschikbare K3-muziekjes waren voldoende. (Al begon dat na de 7de keer wel een beetje te vervelen, maar dat kan aan mij liggen...).

En wist je dat carnaval nadert? In het hoofd van mijn kiddies blijkbaar wel wat sneller dan in onze omgeving, maar... details, details! En dus lopen er af en toe twee kerels van om en bij de meter te pas en te onpas in de vreemdste outfits rond. Of vind je het niet vreemd dat een ninja en een niet-zwarte zwarte piet naar een ontbijt komen... Maar ach, wij zijn persoonlijk al één en ander gewend, en het voordeel was wel dat ik niet moest zoeken waar mijn gangst... euhm lieverdjes uithingen... Blijkt ook ideaal om mensen te leren kennen  (vergeet alle slechte openingszinnen: neem gewoon een verklede huppelpup mee). Als ik het even overschouw, dan hebben ze dat verkleden misschien niet van vreemden meegekregen... Mama en papa kunnen er ook wel wat van - heel soms! Zo komt het dus dat wij ons gisteren als 'discobol' hebben gedragen... Dat heb je, als je wordt uitgenodigd voor een disco-night... Blijkbaar hadden wij dat wel net iets letterlijk'er opgenomen dan de andere aanwezigen. Wist je dat nog niet? Als we iets doen, dan doen we het 'all the way', en daar -ver- voorbij... Ik vrees de dag dat we worden uitgenodigd voor een animal-party: een berenpak kan misschien nog net, maar no way dat ik als bunny uit het huis vertrek!

 

Moeder, waarom leven wij...Op het platteland?!

Na het schrijven van mijn vorige stukje had ik nog wat inspiratie over: inspiratie wel, tijd daarentegen... Ondertussen zijn we dus een week verder, en een paar belevenissen rijker of zoiets...  

Ik was de vorige keer begonnen met de opsomming van wat het eindejaar of het nieuwjaar ('t is maar hoe je het bekijkt) allemaal met zich meebrengt. Die vrolijke nieuwjaarsbrieven bij voorbeeld... Dat is toch nostalgie ten top. Die lieve zoenen van dikke kapoenen (of omgekeerd...): het blijft een succesformule! Maar nu zit ik aan de andere kant. Je weet wel: de kant van vertedering, een smeltend hart en vochtige ogen... In tegenstelling tot de vroegere kant van spanning, je brief stiekem nog eens oefenen om toch zeker niets te vergeten, en genieten van de aandacht voor jouw 'minute of fame'!

Het begon al met Luka die voor de kerstvakantie thuiskwam en per sé zijn brief wou verstoppen, want stel je voor dat we hem al zouden zien, (of nog erger: lezen!) voor zijn 'moment de gloire'. Alleen jammer dat zijn beste verstopplek de kast met zijn onderbroeken bleek te zijn: die heb ik wel eens moeten aanvullen tussendoor... (Maar voor jullie verontwaardigd reageren op mijn overmatige nieuwsgierigheid: ik heb niet gelezen, alleen even vertederd naar een stapel slips gekeken!).

Op één januari wordt je onherroepelijk wakker gemaakt door voetjes die stomen van ongeduld: de spanning stijgt ten top, de telefoon is in aanslag voor een opname (dat heb je, met die digitale generatie),... En dan komt Kaena met grote zwier en volle overtuiging zijn brief 'voorlezen'... Om na afloop (en ongeveer 20 minuten tussenpose) te bedenken dat hij iets niet 'gelezen' had (er was een zin gesneuveld, en de rijm klopte niet meer)! (Echt, als hij later geen advocaat of welsprekende politicus wordt...).

Luka, die had drie takes nodig om het perfect te brengen... Hij las dan ook echt, en ondervond meteen het nadeel van zelf te kunnen lezen: dan leer je het niet meer uit het hoofd, en moet je je eigen geschrift vlotjes kunnen ontcijferen :-) (Wat me doet vermoeden dat dokters nooit nieuwjaarsbrieven schrijven, of ze toch nooit meer lezen!).

Maar de wissel van jaartallen brengt ook verplichtingen met zich mee - zoals het ronddragen van bonnenboekjes (bond-dames weten wat ik bedoel)... Nu vond ik dat een goed idee om dat met de fiets te doen: wandelen is een beetje te ver, en de auto zou echt overkill zijn. En terwijl de goeie ideeën zich aanboden, vond ik het al even goed om dat samen met de kids te doen, elk op hun eigen stalen ros! Het stalen ros, dat de man met de lange baard een maand geleden in onze living had achter gelaten... Hetzelfde stalen ros, waarvoor nog enige oefening welkom is... En dat, dat bleek dus NIET het beste idee aller tijden! Bij de eerste stop bleek Kaena achteruit te kunnen fietsen, al was dat niet helemaal gepland, noch gecontroleerd. De eerste kennismaking met de grond was dan ook snel gebeurd... Na de tweede stop vroeg ik Kaena om aan de kant van de weg te rijden, omdat ik het niet zo heb voor de 'English way of life' (of toch minstens 'the driving part'). Alleen had ik er niet aan gedacht dat we op het platteland zaten, en dat de wegen hier aan de kant een beetje afhellen door het vele zwaar vervoer. Dat in combinatie met het gebrek aan oefening, en de gracht naast de weg, bleken geen goede combinatie! Want Kaena deed wat ik vroeg, reed naar de kant van de weg -en daar voorbij- gracht naar beneden om te eindigen met fiets en twee voeten half in het sop/slijk. En als mama sta je daar dan, met nog 30 adressen te gaan... (Had Video-dinges nog bestaan, dan was ik nu een tv rijker! Tenminste, als ik het had gefilmd... Wat ik dus niet heb gedaan, zelfs geen foto, maar voor eeuwig in mijn geheugen gegrift!). Ah, de geneugten van het platteland...

Dat dacht ik deze morgen ook, toen er een kleine enthousiasteling binnenstormde om te zeggen dat hij een haan had gehoord... Als ik die haan vind, dan wordt er coq-au-vin geserveerd! Niet dat het zo vroeg in de ochtend was, maar toch... Het was nog donker! (Al is dat in wintertijd natuurlijk een dankbaar begrip :-) ). Fijn, het leven op het platteland... Echt!

 

 

 

Happy... year!

Het is weer die tijd van het jaar:

• de tijd van vrolijke nieuwjaarsbrieven, al dan niet van buiten geleerd en mooi voorgedragen (in de hoop dat daar een financiële compensatie aan vast hangt),

• de tijd van veel te veel eten en je drie dagen later nog 'overboeft' voelen,

• de tijd van elkaar het allerbeste te wensen (al dan niet gemeend, maar altijd met een glimlach...),

• de tijd van oververmoeide kids die om het kleinste beginnen te huilen en uiteindelijk de hele dag in mama's armen doorbrengen,

• de tijd van pakjes open doen en blij zijn met wat erin zit (of niet, maar dat niet laten merken...),

• de tijd van 'so much to do and so little time'...

Dat laatste, dat is de reden dat er een maand is gepasseerd sinds mijn vorige stukje.

 

December werd zo'n beetje mijn maand van 'bekendheid'. Ook al is die bekendheid zeer relatief als je voor je tv-debuut kiest voor een programma op een zender als Libelle-TV (een zender met om en bij de 4 programma's die telkens een week lang worden herhaald: weinig kans dus om het te missen!). Niemand die natuurlijk openlijk zal toegeven dat hij naar die zender kijkt... Maar toch: ik ben er dus op verschenen in de bakmatch met mijn chocolade-cuberdon-kegels en nu hoef ik er niet meer geheimzinnig over te doen: ik heb gewonnen! Dankzij dat bakprogramma is mijn keuken nu een Kenwood rijker. Onder het motto 'oefening baart kunst' heeft die keukenrobot nog geen week rust gekregen... Zalig ding, echt waar!

Na het televisie-debuut volgde de publicatie in het boek van de bakmatch... Leuk om te zien, mijn eerste echt gepubliceerde recept! Gelukkig was de redactie wakker genoeg om mijn recept te controleren... Nu moet je weten dat ik zelden met een recept kook of bak. Ik ben wat je noemt 'een chaotische kok': ik gooi wat ingrediënten samen in een verhouding die me wel ok lijkt, dat bak ik, en dan ben ik benieuwd naar het resultaat. Meestal draait dat goed uit (soms ook een keertje niet, maar niemand die dat ooit merkt, want de misbaksels halen uiteraard de traktatie-ronde niet!). Nu moest ik dus gaan uitschrijven hoe ik mijn kegels maakte, dus deed ik dat: eerst de ingrediënten, dan de bereidingswijze... Echt, helemaal volgens de regels van de kunst! Eén detail was ik weliswaar vergeten op te schrijven in de bereidingswijze, nl het toevoegen van de zelfrijzende bloem :-) (echt een pietluttig detail dus)... Maar geen mens die dat dus weet, wanti n het boek staat dat mooi vermeld dat ook bloem in een taart hoort!

En nu, twee weken later sta ik zelfs in de krant... Heel leuk artikel, toffe foto. Zelf vond ik de tv-passage niet meteen nieuwswaardig, maar daar dachten andere mensen blijkbaar anders over!

Ach, allemaal kleine dingen die de gedachten verzetten, en alleen al daarom welkom zijn... Het zijn in elk geval de momenten die ik koester.