Het is weer die tijd van het jaar:
de tijd van vrolijke nieuwjaarsbrieven, al dan niet van buiten geleerd en mooi voorgedragen (in de hoop dat daar een financiële compensatie aan vast hangt),
de tijd van veel te veel eten en je drie dagen later nog 'overboeft' voelen,
de tijd van elkaar het allerbeste te wensen (al dan niet gemeend, maar altijd met een glimlach...),
de tijd van oververmoeide kids die om het kleinste beginnen te huilen en uiteindelijk de hele dag in mama's armen doorbrengen,
de tijd van pakjes open doen en blij zijn met wat erin zit (of niet, maar dat niet laten merken...),
de tijd van 'so much to do and so little time'...
Dat laatste, dat is de reden dat er een maand is gepasseerd sinds mijn vorige stukje.
December werd zo'n beetje mijn maand van 'bekendheid'. Ook al is die bekendheid zeer relatief als je voor je tv-debuut kiest voor een programma op een zender als Libelle-TV (een zender met om en bij de 4 programma's die telkens een week lang worden herhaald: weinig kans dus om het te missen!). Niemand die natuurlijk openlijk zal toegeven dat hij naar die zender kijkt... Maar toch: ik ben er dus op verschenen in de bakmatch met mijn chocolade-cuberdon-kegels en nu hoef ik er niet meer geheimzinnig over te doen: ik heb gewonnen! Dankzij dat bakprogramma is mijn keuken nu een Kenwood rijker. Onder het motto 'oefening baart kunst' heeft die keukenrobot nog geen week rust gekregen... Zalig ding, echt waar!
Na het televisie-debuut volgde de publicatie in het boek van de bakmatch... Leuk om te zien, mijn eerste echt gepubliceerde recept! Gelukkig was de redactie wakker genoeg om mijn recept te controleren... Nu moet je weten dat ik zelden met een recept kook of bak. Ik ben wat je noemt 'een chaotische kok': ik gooi wat ingrediënten samen in een verhouding die me wel ok lijkt, dat bak ik, en dan ben ik benieuwd naar het resultaat. Meestal draait dat goed uit (soms ook een keertje niet, maar niemand die dat ooit merkt, want de misbaksels halen uiteraard de traktatie-ronde niet!). Nu moest ik dus gaan uitschrijven hoe ik mijn kegels maakte, dus deed ik dat: eerst de ingrediënten, dan de bereidingswijze... Echt, helemaal volgens de regels van de kunst! Eén detail was ik weliswaar vergeten op te schrijven in de bereidingswijze, nl het toevoegen van de zelfrijzende bloem :-) (echt een pietluttig detail dus)... Maar geen mens die dat dus weet, wanti n het boek staat dat mooi vermeld dat ook bloem in een taart hoort!
En nu, twee weken later sta ik zelfs in de krant... Heel leuk artikel, toffe foto. Zelf vond ik de tv-passage niet meteen nieuwswaardig, maar daar dachten andere mensen blijkbaar anders over!
Ach, allemaal kleine dingen die de gedachten verzetten, en alleen al daarom welkom zijn... Het zijn in elk geval de momenten die ik koester.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten