Na het schrijven van mijn vorige stukje had ik nog wat inspiratie over: inspiratie wel, tijd daarentegen... Ondertussen zijn we dus een week verder, en een paar belevenissen rijker of zoiets...
Ik was de vorige keer begonnen met de opsomming van wat het eindejaar of het nieuwjaar ('t is maar hoe je het bekijkt) allemaal met zich meebrengt. Die vrolijke nieuwjaarsbrieven bij voorbeeld... Dat is toch nostalgie ten top. Die lieve zoenen van dikke kapoenen (of omgekeerd...): het blijft een succesformule! Maar nu zit ik aan de andere kant. Je weet wel: de kant van vertedering, een smeltend hart en vochtige ogen... In tegenstelling tot de vroegere kant van spanning, je brief stiekem nog eens oefenen om toch zeker niets te vergeten, en genieten van de aandacht voor jouw 'minute of fame'!
Het begon al met Luka die voor de kerstvakantie thuiskwam en per sé zijn brief wou verstoppen, want stel je voor dat we hem al zouden zien, (of nog erger: lezen!) voor zijn 'moment de gloire'. Alleen jammer dat zijn beste verstopplek de kast met zijn onderbroeken bleek te zijn: die heb ik wel eens moeten aanvullen tussendoor... (Maar voor jullie verontwaardigd reageren op mijn overmatige nieuwsgierigheid: ik heb niet gelezen, alleen even vertederd naar een stapel slips gekeken!).
Op één januari wordt je onherroepelijk wakker gemaakt door voetjes die stomen van ongeduld: de spanning stijgt ten top, de telefoon is in aanslag voor een opname (dat heb je, met die digitale generatie),... En dan komt Kaena met grote zwier en volle overtuiging zijn brief 'voorlezen'... Om na afloop (en ongeveer 20 minuten tussenpose) te bedenken dat hij iets niet 'gelezen' had (er was een zin gesneuveld, en de rijm klopte niet meer)! (Echt, als hij later geen advocaat of welsprekende politicus wordt...).
Luka, die had drie takes nodig om het perfect te brengen... Hij las dan ook echt, en ondervond meteen het nadeel van zelf te kunnen lezen: dan leer je het niet meer uit het hoofd, en moet je je eigen geschrift vlotjes kunnen ontcijferen :-) (Wat me doet vermoeden dat dokters nooit nieuwjaarsbrieven schrijven, of ze toch nooit meer lezen!).
Maar de wissel van jaartallen brengt ook verplichtingen met zich mee - zoals het ronddragen van bonnenboekjes (bond-dames weten wat ik bedoel)... Nu vond ik dat een goed idee om dat met de fiets te doen: wandelen is een beetje te ver, en de auto zou echt overkill zijn. En terwijl de goeie ideeën zich aanboden, vond ik het al even goed om dat samen met de kids te doen, elk op hun eigen stalen ros! Het stalen ros, dat de man met de lange baard een maand geleden in onze living had achter gelaten... Hetzelfde stalen ros, waarvoor nog enige oefening welkom is... En dat, dat bleek dus NIET het beste idee aller tijden! Bij de eerste stop bleek Kaena achteruit te kunnen fietsen, al was dat niet helemaal gepland, noch gecontroleerd. De eerste kennismaking met de grond was dan ook snel gebeurd... Na de tweede stop vroeg ik Kaena om aan de kant van de weg te rijden, omdat ik het niet zo heb voor de 'English way of life' (of toch minstens 'the driving part'). Alleen had ik er niet aan gedacht dat we op het platteland zaten, en dat de wegen hier aan de kant een beetje afhellen door het vele zwaar vervoer. Dat in combinatie met het gebrek aan oefening, en de gracht naast de weg, bleken geen goede combinatie! Want Kaena deed wat ik vroeg, reed naar de kant van de weg -en daar voorbij- gracht naar beneden om te eindigen met fiets en twee voeten half in het sop/slijk. En als mama sta je daar dan, met nog 30 adressen te gaan... (Had Video-dinges nog bestaan, dan was ik nu een tv rijker! Tenminste, als ik het had gefilmd... Wat ik dus niet heb gedaan, zelfs geen foto, maar voor eeuwig in mijn geheugen gegrift!). Ah, de geneugten van het platteland...
Dat dacht ik deze morgen ook, toen er een kleine enthousiasteling binnenstormde om te zeggen dat hij een haan had gehoord... Als ik die haan vind, dan wordt er coq-au-vin geserveerd! Niet dat het zo vroeg in de ochtend was, maar toch... Het was nog donker! (Al is dat in wintertijd natuurlijk een dankbaar begrip :-) ). Fijn, het leven op het platteland... Echt!
