Statistisch gezien...

Is dit een stukje waarop werd gewacht!

Af en toe kijk ik naar de statistieken van de blog... En stel enigszins verbaasd vast dat het lezersaantal van deze blog blijft stijgen (Bijna 1800! Ook al heb ik in de laaste 6 weken - shame on me, I know- geen letter geschreven!). Nog vreemder is het om vast te stellen dat ik blijkbaar een lezerspubliek heb in landen als Vietnam, of Servië, Maleisië (dat is wel van voor de vliegtuigramp - niet dat ik daar meer van afweet...), Oekraïne en zelfs Rusland (of zijn die laatste twee nu min of meer hetzelfde?!). Ik kan me niet voorstellen dat mijn blog ook maar het minste beetje interessant is voor mensen daar... Ook al zouden ze een yota begrijpen van het nederlands. Maar toch: zou het een beetje kort door de bocht zijn als ik mezelf eigenhandig omdoop tot 'internationaal' auteur? ;-) Ik bedoel... Nederland kan ik nog begrijpen, maar Vietnam?! Servië?! Bij deze: de eerste Oost-Europees of Aziaat (of wat -sorry, wie!- dan ook) die ik tegenkom en over mijn blog begint: die trakteer ik op een goed glas! (Wereldvrede kan toch simpel zijn hé...)

En zo kom ik er dan toch toe van nog eens in mijn toetsenbord te kruipen... (Ook al is het hier een beetje krap!) Feit is dat ik niet uit gebrek aan ideeën niets meer schreef, maar wel uit een soort gebrek aan tijd, of toch 'tijd op het juiste moment'. Wat heb ik eraan als ik onderweg een leuk idee voor een stukje heb? (En toegegeven, ik ben wel vaak onderweg, zo'n 20000km per jaar - met dank aan die stomme verzekeringsreclame die me steeds vraagt hoeveel km er op de teller staan: neen, ik kom er niet voor in aanmerking!)  - In een perfecte wereld zou er een laptop in mijn stuur zitten of zo - valt dat dan onder de wetgeving van niet sms'en achter het stuur? "Ik was niet aan het sms'en, ik was aan het bloggen!" :-) - Maar nu ben ik eruit... Ik heb de dictafoonfunctie van mijn telefoon ontdekt. Ideaal om geen dommigheden meer te vergeten! (Nu dus alleen nog eraan denken om de dictaatjes ook effectief uit te typen - damn it, nog steeds niet perfect dus!). Alhoewel, soms is het beter om niet meer terug te denken aan de stoten die ik al heb uitgehaald, maar de wereld verdient een (glim-)lach, dus wie ben ik om jullie daarvan te weerhouden...

En de laatste tijd was het ook gewoon druk - gewoon, good old 'druk'! Een terugblik op de voorbije 6 maand levert me, naast de giga-hoop aan gaten in mijn geheugen, ook gewoon de frustratie op dat dagen, weken, zelfs maanden vervloeien in elkaar, of je daar nu zin in hebt of niet... Af en toe een uitschieter waar je even bij wil stilstaan, maar de mallemolen rond ons draait gewoon door. En dan vraag ik me af of dat gevoel alleen bij mezelf heerst... Je wordt daar zo moe van, van het constant proberen 36 uur in een dag te krijgen! De enige manier om tijd extra te krijgen, is wachten op het winteruur, maar da's ook maar tijdelijk want x aantal maanden later verlies je dat extraatje weer gewoon... Ook al werk ik nu maar halve dagen, toch stel ik op het einde van de dag vast dat ik geen idee heb hoe die dag zo snel aan zijn eind is gekomen. En dan heb je van die vaststellingen, plots en onverwacht (ok, ok, niet onverwacht, maar wel onverwacht snel dichterbij gekomen!), dat er een lentefeest staat aan te komen (en ondertussen voorbij geraasd is, aan een tempo waar een fyra-trein jaloers op zou zijn geweest). Begin februari werd ik plots nogal cru erop gewezen (subtiliteit is niet mijn sterkste kant, ook niet voor mezelf!) dat het - 6 weken voor de feestelijkheden - misschien toch wel eens tijd werd om enkele details te regelen... (Denk aan foto's, kaartjes, uitnodigingen, zaal, eten, kleren... De hele reutemeteut! *Benieuwd of ze dit woord kennen in Oekraïne en consoorten :-)*).

• De kleren bleken relatief simpel - het blijven (weliswaar een beetje ijdele) jongens, natuurlijk: een tenue van de JBC was 'voldoende'! Gelukkig maar, nog nooit was Luka zo populair qua post... De brochures en god-weet-wat-nog-allemaal die we kregen, met de lelijkste/duurste outfits eerst... Niet normaal gewoon (en dan durf ik me nog niet af te vragen hoe ze aan onze gegevens komen. Bij mijn weten heb ik nergens een annonce gezet met 'Overval ons, wij vieren feest')!
• De foto's waren een succes: voor het eerst in het zevenjarige bestaan van het feestvarken, heeft hij meegewerkt aan een fotoshoot, geposeerd als een volleerd model, gelachen alsof zijn leven er van afging... Een genietmoment voor mama en zoon!
• En dan uitnodigingen - ook daar had de feesteling een eigen idee over. Het moet gezegd: soms is de post wel goed in wat ie doet (en soms ook een beetje minder)! Blijkbaar was ik er niet helemaal met mijn gedachten bij toen ik de adressen schreef... Een vriendin kreeg haar uitnodiging -ondanks foute straat (westkapelle, westkerke... what's in a name?!) en fout huisnummer- netjes afgeleverd (Ik durf mij afvragen hoe het komt dat de postbode haar teruggevonden heeft?!), maar de invitatie van mijn eigen mama keerde gewoon terug (ja ik weet het, dat adres had ik toch moeten weten!), maar serieus: het omwisselen van twee cijfers in een huisnummer zou toch niet onoverkomelijk mogen zijn! (156, 165... muggenzifters!).
• Een zaal bleek uiteindelijk een makkie. Wegens 'veel te vroeg op het jaar om goed weer te mogen hopen', hadden we begin februari besloten een indoorspeeltuin als 'crime scene' te nemen. De afgelopen week keek ik dan ook bijzonder argwanend naar de zon, die in al haar wreedheid, het lentegevoel liet floreren! Een beetje egoïstisch heb ik dan maar al mijn eieren zelf gespaard (niks, nougabollen, enkel droge boterhammen voor de Arme Klaren!), en inwendig gesmeekt op een beetje minder goed weer, zodat ik geen spijt zou krijgen van de indoorkeuze... Schot in de roos, die locatie, al zeg ik het zelf!

Dan denk je dat je alles hebt gepland - iedereen uitgenodigd, uiteindelijk toch, en alles netjes geregeld... Blijken er toch nog 'loose ends'! Zoals een buurvrouw met een buik die klaar is om zijn eigen identiteitskaart aan te vragen... Maar 'goede afspraken maken goede vrienden', en dus heb ik even in een face-to-belly-gesprek met dat kleintje m/v (Grr! 't wordt tijd dat we dat weten!) afgesproken dat ie mooi mocht blijven zitten waar ie zat, tot na het feest... (De buurvrouw beloofde zelfs een springpartij op het springkasteel, als ze er maar kon bij zijn!) Al mocht ze van Luka zelfs zaterdag nog bevallen, want 'dan is ze zondag toch in orde'! En over m/v gesproken... Het zou verboden moeten zijn om zo'n geheimen vol te houden! Maar nog erger is de misleiding... Spreken over de roze verf in de slaapkamer en mij in de waan laten dat het 'dus een meisje wordt' (haja, evident!)... Om dan van de wederhelft droogweg te horen dat roze toch normaal is, 'gezien het de 3-jarige dochter (en de liefde van zijn leven, volgens mijn kleinste monster) is die van kamer verhuist'... (Lap! En dan was ik nog zo overtuigd dat ik wist wat het ging worden na zo'n verspreking van formaat... Niks te maken met de inhoud van de buik!).

 

Maar goed... Het wordt tijd dat ik er een eind aan maak! Aan dit stuk, niet aan de rest... Kwestie van nog iets te sparen voor later, denken aan de -nabije- toekomst!

Coming up: stories about bunnies, and chocolate, and chocolate bunnies :-)

Shiny, happy people... Of toch minstens shiny!

Voila, januari is afgesloten! Kom nu niet meer af met nieuwjaarswensen: het is te laat... de beste paaswensen daarentegen mogen beginnen komen! Of toch minstens het voorproeven van de chocolade :-D

Ik heb een writer's block- paniek!- ondertussen al 3 keer gestart aan een stukje en evenveel keer alles gewist. Niet dat er niets gebeurd is, of niets te vertellen valt... Alleen: 'hoe begin ik eraan?' Misschien met een reeks 'wist-je-dat-jes'...

Zoals in 'wist je dat je kleuters stil krijgt met klassieke muziek?' Echt, als ik het zelf niet had gezien, dan had ik het niet geloofd, maar blijkbaar bestaat er een wetenschappelijke formule: de stilte van een kleuter blijkt omgekeerd evenredig (of is het evenredig? Dat weet ik eigenlijk niet) met de grootte van een muziekinstrument!

Het begon allemaal met huiswerk - Kaena's allereerste huiswerk! Het ventje kwam apetrots naar huis met de melding dat hij nog werk had (zou dat binnen een paarjaar nog met even veel trots gebeuren?! Zal het moment maar koesteren...). Bleek een taakje van de juf om samen ideetjes te sprokkelen: de kindjes tekenen en de mama's/papa's zetten er (veiligheidshalve wellicht) bij waarover de kids willen bijleren... (Ik hoop dat er geen dokterskindjes in de klas zitten, want anders waren de tekeningen waarschijnlijk duidelijker dan de bijgeschreven teksten! :-) ). Kaena kwam niet verder dan 'basketbal', 'strandbal' en 'voetbal' - persoonlijk snapte ik er de ballen van! Andere kids waren -gelukkig- inventiever en kwamen op 'feest' en 'limonade'... En zo was het eerste limonadeconcert geboren! Echt, een super-idee... Een echte uitnodiging, de opdracht om in gala-kledij te komen (raad eens wie daar stond te blinken, opgekleed en al...). We dachten in onze trouwkledij te komen opdagen, maar het cliché van 'na een paar jaar niet meer in je trouwkleed te kunnen', werd bij deze bevestigd! (Of ik zat in 2007 met z'n twee in mijn kleed, of Kenny kreeg toen 'meer waar' voor zijn geld...).  En dan een echt concert met cello, contrabas, fagot en hobo werden goed gesmaakt, die kleuters zaten zowaar -STIL!- met open mond te kijken naar de instrumenten, die drie keer zo groot waren als zij. Misschien had dat ook wel te maken met het feit dat ze de fagot aanzagen voor een bazooka...  Als avondvuller had ik nog voorgesteld om eventueel de kleuterdansjes nog eens op te voeren - met de kleuters, voor alle duidelijkheid! Bleek helemaal overbodig: de drie beschikbare K3-muziekjes waren voldoende. (Al begon dat na de 7de keer wel een beetje te vervelen, maar dat kan aan mij liggen...).

En wist je dat carnaval nadert? In het hoofd van mijn kiddies blijkbaar wel wat sneller dan in onze omgeving, maar... details, details! En dus lopen er af en toe twee kerels van om en bij de meter te pas en te onpas in de vreemdste outfits rond. Of vind je het niet vreemd dat een ninja en een niet-zwarte zwarte piet naar een ontbijt komen... Maar ach, wij zijn persoonlijk al één en ander gewend, en het voordeel was wel dat ik niet moest zoeken waar mijn gangst... euhm lieverdjes uithingen... Blijkt ook ideaal om mensen te leren kennen  (vergeet alle slechte openingszinnen: neem gewoon een verklede huppelpup mee). Als ik het even overschouw, dan hebben ze dat verkleden misschien niet van vreemden meegekregen... Mama en papa kunnen er ook wel wat van - heel soms! Zo komt het dus dat wij ons gisteren als 'discobol' hebben gedragen... Dat heb je, als je wordt uitgenodigd voor een disco-night... Blijkbaar hadden wij dat wel net iets letterlijk'er opgenomen dan de andere aanwezigen. Wist je dat nog niet? Als we iets doen, dan doen we het 'all the way', en daar -ver- voorbij... Ik vrees de dag dat we worden uitgenodigd voor een animal-party: een berenpak kan misschien nog net, maar no way dat ik als bunny uit het huis vertrek!

 

Moeder, waarom leven wij...Op het platteland?!

Na het schrijven van mijn vorige stukje had ik nog wat inspiratie over: inspiratie wel, tijd daarentegen... Ondertussen zijn we dus een week verder, en een paar belevenissen rijker of zoiets...  

Ik was de vorige keer begonnen met de opsomming van wat het eindejaar of het nieuwjaar ('t is maar hoe je het bekijkt) allemaal met zich meebrengt. Die vrolijke nieuwjaarsbrieven bij voorbeeld... Dat is toch nostalgie ten top. Die lieve zoenen van dikke kapoenen (of omgekeerd...): het blijft een succesformule! Maar nu zit ik aan de andere kant. Je weet wel: de kant van vertedering, een smeltend hart en vochtige ogen... In tegenstelling tot de vroegere kant van spanning, je brief stiekem nog eens oefenen om toch zeker niets te vergeten, en genieten van de aandacht voor jouw 'minute of fame'!

Het begon al met Luka die voor de kerstvakantie thuiskwam en per sé zijn brief wou verstoppen, want stel je voor dat we hem al zouden zien, (of nog erger: lezen!) voor zijn 'moment de gloire'. Alleen jammer dat zijn beste verstopplek de kast met zijn onderbroeken bleek te zijn: die heb ik wel eens moeten aanvullen tussendoor... (Maar voor jullie verontwaardigd reageren op mijn overmatige nieuwsgierigheid: ik heb niet gelezen, alleen even vertederd naar een stapel slips gekeken!).

Op één januari wordt je onherroepelijk wakker gemaakt door voetjes die stomen van ongeduld: de spanning stijgt ten top, de telefoon is in aanslag voor een opname (dat heb je, met die digitale generatie),... En dan komt Kaena met grote zwier en volle overtuiging zijn brief 'voorlezen'... Om na afloop (en ongeveer 20 minuten tussenpose) te bedenken dat hij iets niet 'gelezen' had (er was een zin gesneuveld, en de rijm klopte niet meer)! (Echt, als hij later geen advocaat of welsprekende politicus wordt...).

Luka, die had drie takes nodig om het perfect te brengen... Hij las dan ook echt, en ondervond meteen het nadeel van zelf te kunnen lezen: dan leer je het niet meer uit het hoofd, en moet je je eigen geschrift vlotjes kunnen ontcijferen :-) (Wat me doet vermoeden dat dokters nooit nieuwjaarsbrieven schrijven, of ze toch nooit meer lezen!).

Maar de wissel van jaartallen brengt ook verplichtingen met zich mee - zoals het ronddragen van bonnenboekjes (bond-dames weten wat ik bedoel)... Nu vond ik dat een goed idee om dat met de fiets te doen: wandelen is een beetje te ver, en de auto zou echt overkill zijn. En terwijl de goeie ideeën zich aanboden, vond ik het al even goed om dat samen met de kids te doen, elk op hun eigen stalen ros! Het stalen ros, dat de man met de lange baard een maand geleden in onze living had achter gelaten... Hetzelfde stalen ros, waarvoor nog enige oefening welkom is... En dat, dat bleek dus NIET het beste idee aller tijden! Bij de eerste stop bleek Kaena achteruit te kunnen fietsen, al was dat niet helemaal gepland, noch gecontroleerd. De eerste kennismaking met de grond was dan ook snel gebeurd... Na de tweede stop vroeg ik Kaena om aan de kant van de weg te rijden, omdat ik het niet zo heb voor de 'English way of life' (of toch minstens 'the driving part'). Alleen had ik er niet aan gedacht dat we op het platteland zaten, en dat de wegen hier aan de kant een beetje afhellen door het vele zwaar vervoer. Dat in combinatie met het gebrek aan oefening, en de gracht naast de weg, bleken geen goede combinatie! Want Kaena deed wat ik vroeg, reed naar de kant van de weg -en daar voorbij- gracht naar beneden om te eindigen met fiets en twee voeten half in het sop/slijk. En als mama sta je daar dan, met nog 30 adressen te gaan... (Had Video-dinges nog bestaan, dan was ik nu een tv rijker! Tenminste, als ik het had gefilmd... Wat ik dus niet heb gedaan, zelfs geen foto, maar voor eeuwig in mijn geheugen gegrift!). Ah, de geneugten van het platteland...

Dat dacht ik deze morgen ook, toen er een kleine enthousiasteling binnenstormde om te zeggen dat hij een haan had gehoord... Als ik die haan vind, dan wordt er coq-au-vin geserveerd! Niet dat het zo vroeg in de ochtend was, maar toch... Het was nog donker! (Al is dat in wintertijd natuurlijk een dankbaar begrip :-) ). Fijn, het leven op het platteland... Echt!

 

 

 

Happy... year!

Het is weer die tijd van het jaar:

• de tijd van vrolijke nieuwjaarsbrieven, al dan niet van buiten geleerd en mooi voorgedragen (in de hoop dat daar een financiële compensatie aan vast hangt),

• de tijd van veel te veel eten en je drie dagen later nog 'overboeft' voelen,

• de tijd van elkaar het allerbeste te wensen (al dan niet gemeend, maar altijd met een glimlach...),

• de tijd van oververmoeide kids die om het kleinste beginnen te huilen en uiteindelijk de hele dag in mama's armen doorbrengen,

• de tijd van pakjes open doen en blij zijn met wat erin zit (of niet, maar dat niet laten merken...),

• de tijd van 'so much to do and so little time'...

Dat laatste, dat is de reden dat er een maand is gepasseerd sinds mijn vorige stukje.

 

December werd zo'n beetje mijn maand van 'bekendheid'. Ook al is die bekendheid zeer relatief als je voor je tv-debuut kiest voor een programma op een zender als Libelle-TV (een zender met om en bij de 4 programma's die telkens een week lang worden herhaald: weinig kans dus om het te missen!). Niemand die natuurlijk openlijk zal toegeven dat hij naar die zender kijkt... Maar toch: ik ben er dus op verschenen in de bakmatch met mijn chocolade-cuberdon-kegels en nu hoef ik er niet meer geheimzinnig over te doen: ik heb gewonnen! Dankzij dat bakprogramma is mijn keuken nu een Kenwood rijker. Onder het motto 'oefening baart kunst' heeft die keukenrobot nog geen week rust gekregen... Zalig ding, echt waar!

Na het televisie-debuut volgde de publicatie in het boek van de bakmatch... Leuk om te zien, mijn eerste echt gepubliceerde recept! Gelukkig was de redactie wakker genoeg om mijn recept te controleren... Nu moet je weten dat ik zelden met een recept kook of bak. Ik ben wat je noemt 'een chaotische kok': ik gooi wat ingrediënten samen in een verhouding die me wel ok lijkt, dat bak ik, en dan ben ik benieuwd naar het resultaat. Meestal draait dat goed uit (soms ook een keertje niet, maar niemand die dat ooit merkt, want de misbaksels halen uiteraard de traktatie-ronde niet!). Nu moest ik dus gaan uitschrijven hoe ik mijn kegels maakte, dus deed ik dat: eerst de ingrediënten, dan de bereidingswijze... Echt, helemaal volgens de regels van de kunst! Eén detail was ik weliswaar vergeten op te schrijven in de bereidingswijze, nl het toevoegen van de zelfrijzende bloem :-) (echt een pietluttig detail dus)... Maar geen mens die dat dus weet, wanti n het boek staat dat mooi vermeld dat ook bloem in een taart hoort!

En nu, twee weken later sta ik zelfs in de krant... Heel leuk artikel, toffe foto. Zelf vond ik de tv-passage niet meteen nieuwswaardig, maar daar dachten andere mensen blijkbaar anders over!

Ach, allemaal kleine dingen die de gedachten verzetten, en alleen al daarom welkom zijn... Het zijn in elk geval de momenten die ik koester.

 

 

Time for choco-holics...

Fijn, fijn... Dan ben je een heel jaar braaf geweest, kan je er nog niet eens de vruchten van plukken op het einde van het jaar (omdat ik zonodig iets aan mijn omvang wou doen!)... Dat deel was NIET ingecalculeerd! Dit valt dus onder de noemer 'bezint eer ge begint (met een dieet)...

 

Het einde van het jaar komt vrij snel dichterbij. Ik weet niet of het herkenbaar is, maar mij bekruipt altijd het gevoel dat de tijd sneller gaat naarmate het einde van het jaar nadert... Het is een beetje alsof het jaar zichzelf beu is, en er snel komaf mee wil maken. Maar aangezien ik de laatste tijd af en toe losgekoppeld lijk van de wereld rond mij, heb ik het gevoel dat ik overal achteraan loop.

Het is al december, dé tijd van het jaar voor shopping en happy thoughts, en ook wel 'happy thoughts door de shopping' (zolang je dan maar niet naar je bankrekening kijkt, want vrolijke gedachten en bankrekeningen gaan meestal niet samen, in mijn geval toch :-) )...

Het begint al met Sinterklaas, heerlijk genieten van de verwondering in de ogen van zo ongeveer iedereen onder de meter (en ook wel: net boven de meter... Geen discriminatie!).

Ik beken: ik geloof! Uit de mond van een doorwinterde atheïst kan dat tellen als statement. Maar ik geloof in het samenhorigheidsgevoel, in het... -ja, hoe omschrijf je dat?- dat de periode met zich meebrengt... Het begint al met de voorbereiding van de lijstjes - wat zal ik dit jaar vragen?-, en dan het reikhalzend uitkijken naar de brievenbus en het antwoord van de Sint (dank u, lieve Bpost-postbodes!), om dan elke ochtend die trappelende voetjes, stomend van ongeduld, te horen naar beneden denderen. Soms een beetje te enthousiast, en vooral te vroeg, maar het hoort er allemaal bij. En dan de verwondering dat de tekeningen weg zijn, en dat er iets in de plaats is gekomen...

En ik besef wel dat het allemaal tijdelijk is, maar het zijn die momenten waarop ik hoop dat mijn jongens nog net iets langer zullen meegaan in het verhaal... Voor mij het ultieme moment van kinderlijke onschuld en ongebreidelde vreugde om wat er komen gaat!

Maar hoe fijn het ook is: al die chocolade, speculoos, marsepein, pepernoten, mandarijntjes, guimauves (hoe schrijf je dat in godsnaam?!), de picnic'en (of nic-nac's: hangt ervan af waar je ze wil opeten),... Dat is dus niet combineerbaar met de wil om het gewicht op peil te houden, behalve dan misschien de mandarijntjes! Damn you, Sinterklaas :-) Maar niet echt... Lieve Sint, mocht je toevallig op mijn blog terecht komen: er zijn voldoende alternatieven! En ik ben echt, echt braaf geweest (volgens mijn maatstaven toch...).

Na 6 december mag het voor mij fast forward naar 2014: ik ben sowieso niet echt een kerstmens... En in de loop van het jaar heb ik echt het gevoel gekregen dat 2013 voor niemand een briljant jaar is geweest. Spreek me vooral tegen als ik het verkeerd voor heb...

Pas op, ik doe ook mee aan de nieuwjaarsfolie, omdat het zo hoort... En eerlijk is eerlijk: het is niet allemaal slecht.

Ik vind het leuk om het perfecte geschenk te zoeken voor de mensen die me nauw aan het hart liggen, (en dit jaar misschien nog meer omdat ik die mensen nu nog meer weet te appreciëren: heb ik al dankjewel gezegd aan jou, jou, en jou?) maar ik heb een hekel aan de opgeklopte ik-moet-vrolijk-zijn-want-het-is-kerst-en-er-speelt-mottige-muziek-sfeer die je in elke winkel overvalt... Elk jaar probeer ik mijn aankopen te hebben gedaan nog voor 'de sfeer' too much wordt, maar elk jaar wordt het moeilijker: als men al in oktober kerstbomen begint uit te halen, kan ik daar niet tegenop! Thank the internet for online shopping... :-) (en ook wel: merci Ruddervoorde, om een redelijk down-to-earth boerendorp te blijven waar alles binnen de perken blijft).

Ik vind het leuk om tijd door te brengen met die mensen die bestemmeling zijn van mijn aankopen, maar ik heb een hekel aan de onvermijdelijke indigestie die het overvloedig eten tijdens die periode met zich meebrengt. Los van het feit dat ik nog op zoek ben naar een methode om de eindejaarsperiode te verzoenen met Bas (je weet wel, dat ding die genadeloos zegt dat je al dan niet slaagt in je opzet om je gewicht min of meer onder controle te houden)...
Ik vind het leuk dat het winter is - zelfs de sneeuw heeft zijn charmes-, maar ik heb een hekel aan de koude voeten die dat seizoen met zich meebrengen... Of nee wacht, mijn warmbloedige wederhelft heeft daar meer problemen mee. Maar dat, lieve schat, stond in onze geloften -in de hele kleine lettertjes, helemaal onderaan op de laatste pagina 'to have and to hold, for better or worse, in the hot summer days and the very cold winternights'...
 

Maar goed, ik heb nog een maand om me mentaal voor te bereiden op de happy cheerfulness van het eindejaar. Komt wel goed...

Ya Ya Yippee...

Het lijkt een vreugdekreet, en dat is het misschien ook wel, maar ook en vooral een liedje die zich heeft verankerd in mijn hoofd. Dat komt ervan als je jezelf tot kleuterdanser ontpopt.  Maar eerst tijd voor andere dingen...

Het is een hele tijd geleden dat ik nog op mijn blog ben geraakt: niet omdat ik niets te vertellen had -Heb je mij al ooit sprakeloos geweten?!- maar wel omdat mijn beste ideeën zich uitten op het moment dat ik zo ver mogelijk van een computer bevond... En gezien mijn geheugen nu vooral is ingesteld op 'hier en nu', ben ik die -ongetwijfeld fantastische :-) - schrijfstukjes alweer vergeten, nog voor ik de tijd kreeg om ze op te schrijven. Dus moeten jullie het doen met de onzin die nu uit mijn toetsenbord vloeit! Maar eerst en vooral: BEDANKT! Ik zag zonet dat mijn blog de kaap van de 1000 views heeft overschreden... Leuke vaststelling. :-) En tijd voor een ya ya yippee (de eerste!)

Het feit dat ik nu tijd heb, heeft vooral te maken met mijn kleine snotneus, die me om 4u30 wakker maakte met de mededeling dat zijn 'avond'-melkje helemaal koud geworden was. Normaal drinkt hij dat 'een beetje warm, en een beetje koud' (lauw, zoals we zeggen maar dat woord zit nog niet in zijn woordenschat :-) ). Helaas heeft die opgewarmde melk de hatelijke eigenschap om af te koelen, als je dat een paar uur laat staan... Wijze levenslessen, die ik niet per sé om 4u30 hoef te ontdekken. (Had ik al gezegd dat het 4u30 was? -'S NACHTS!!). En dan komt dat kleine poepje me deze morgen lieflijk wakker maken als je eindelijk weer in slaap gevallen bent, met een kriebel op je wang en de woorden 'mama, het is je vriehiehiend!'. Geen tijd dus, voor een ochtendhumeur...

Maar goed, ik had eigenlijk een andere insteek voor vandaag. Mijn dieet is nu officieel afgelopen. That calls for a ya ya yippee! Fase twee werd deze week afgerond, en nu volgt alleen nog maandelijks een controlemoment, waarbij een maximale afwijking van 2kg toegelaten is... Dat lukt me wel: ik had eigenlijk al in fase twee stilletjes aan het dieetgevoel opgegeven om plaats te ruimen voor een aangepaste levensstijl. Als je er zo lang mee bezig bent, dan wordt het een gewoonte: ik check de hoeveelheden suikers van alles wat ik koop, mijn mandje is veel vaker gevuld met verse groenten en fruit, mijn specialiteit in de keuken is 'snelle hap met groenten en vlees' :-) ... En hopelijk went iedereen aan de 'new look' (wacht nog even tot ik er weer stralend uitzie, work in progress!). Want nu kreeg ik al twee keer te horen dat het een beetje 'te' is, dat ik er beter uitzag met een klein beetje meer... Hadden ze dat maar verteld toen ik bezig was, dan had ik vroeger kunnen stoppen :-). Maar eerlijk: ik schrik ook wel van foto's van mezelf... In de positieve zin welteverstaan! Het verschil tussen een bikini-foto deze zomer en eenzelfde foto in de herfstvakantie is op zijn minst opmerkelijk... (en voor je het vraagt: geloof me maar op mijn woord, die zijn niet voor publicatie!). Wederom ya ya yippee dus...

Die kreet zit echt in mijn hoofd (er zijn ergere dingen...) sinds ik een sessie kleuterdans in elkaar aan het steken ben. Maar er is afwisseling: ook 'tsjoe tsjoe wa', 'schudden met die billen' en 'eyo eyo eyo' passeren de revue... Een beetje begrip als ik vreemde dingen zeg (of nog vreemder dan anders). Mocht je kleuter of eersteleerjaar'der -hoe zeg je dat eigenlijk?!- dit lezen: ze zijn welkom om mee te komen genieten van mijn energie op zondagmorgen (doorgaans eerder beperkt, maar voor de gelegenheid in hyper-drive). Die ya ya yippee zal vooral om mezelf op te peppen zijn... :-)

En nu... Hop hop met die energie op zaterdagmorgen: tijd voor kleuterturnen! (Gelukkig gewoon ondergaan... Tijd om dat kleine poepje terug te pakken :-) )

Overload aan inspiratie...

Dat heb je, als je twee weken wacht met het neerschrijven van je innigste gedachten :-)

Mijn vorige stukje was nog maar geschreven, of een stormvloed aan ideeën sprongen tevoorschijn... Niet dat het belangrijke zaken zijn, maar toch... Gezien mijn geheugen me de laatste tijd serieus in de steek laat (ik leef nu, op dit eigenste moment, en vraag me niet wat ik de afgelopen week, maand.. Heb uitgespookt), is deze blog een beetje mijn collectief geheugen geworden. En daar mogen jullie bevoorrechte getuigen van zijn.
Heb ik je al verteld dat oktober niet de beste moment is om een nieuwe bikini te kopen? 'Logisch!', hoor ik je bijna denken... Maar als je dieet in augustus en september, dan kom je in oktober tot de conclusie dat je bikini klaar is om de volgende nipple-gate te creëren! En dan moet je shoppen, natuurlijk... Het leven na een dieet is echt hard, hoor! :-D en dus ga je naar de meest voor de hand liggende plaatsen: mijn favoriete lingeriewinkel (maar daar ligt het nu vol met heerlijk warme Woody-pantoffels... En dat gaat niet in een zwembad!), een sportwinkel of twee,drie (skipakken met hopen, en misschien -als je geluk hebt- een zwempak, maar gen bikini's dus), zelfs online... Maar de opbrengst was eerder pover! Dan ga je een schoenwinkel binnen... (Niet dat mijn voeten vermagerd zijn, maar 'there's always a reason to buy new shoes' :-D ) En daar vond ik dus een bikini! (En achteraf vond ik ook wel een tweede in een badpakkenwinkel in Brugge, maar da's niet zo vreemd natuurlijk...).