Deze blog moet in de eerste plaats mezelf helpen om het gevecht met de weegschaal aan te gaan. Oh, en ga nu niet denken 'maar dat is toch niet nodig, je bent toch goed zoals je bent'... Want het kan best zijn dat dit is hoe je me ziet (ik heb ook geen massaal overgewicht, ben geen letterlijk bolletje vet die zich al rollend voortbeweegt), maar het is gewoon het resultaat van een jarenlang sluimerend ongenoegen met mezelf. En dat is iets wat ik nog niet vaak met iemand heb gedeeld: ik heb een imago van sterke tante, maar onder dat dikke vel zit eigenlijk een twijfelaar (merci sterrenbeeld!), een piekeraar en vooral... een klein hartje.
Eerst een kleine stap terug in de geschiedenis, toen de weegschaal nog (min of meer) mijn vriend was... Daarvoor moet ik eigenlijk al meer dan 7 jaar terug gaan, voor ik zwanger werd.
Maar eerlijk: ben ik eigenlijk ooit echt tevreden geweest met mijn gewicht? Ik ontwijk al zo lang ik me kan herinneren de foto's, vind achteraf altijd dat ik er te dik uitzie op 'papier'... Maar toch, met een 6X op dat ding kon ik me altijd wel verzoenen: ik zoek geen mannequin-model! Toen kwam Luka, en die zorgde -op het einde van de kleine-huppel-periode weliswaar- voor zowaar 8X!! Een beetje wilskracht en enkele maanden later kwam er terug een 7X op dat display: driewerf hoera! En toen kwam Kaena. Met zijn komst ging de euforie naar beneden en de wijzer op de balans omhoog.
Sindsdien is '7X' zo ongeveer mijn standaardverhaal: een keer een kilootje min, een kilootje meer... Met alle vervelende gevolgen van dien (gevoelige lezers: sla deze paragraaf dan maar over): een short die omhoog kruipt, schurende billen als het te warm is, gefrustreerd een pashokje verlaten omdat een fantastisch kleedje op de kapstok je niet echt flatteert, problemen met de rug, me niet goed in mijn vel voelen (maar er niet aan willen toegeven :-) )... Ik ben geen groot sporter, dus een sportlijf kan je moeilijk eisen als je er niets voor doet - weet ik wel, maar laat me even dromen!
En toen was er eind juni 2012 dus stratenloop in Ruddervoorde - en een Wendy met een grote mond die net te luid aankondigde dat ik daar in 2013 ook zou staan op mee te lopen! Nu kan je veel zeggen van mij, maar niet dat ik mijn belofte niet houd... Dus heb ik kennis gemaakt met Evy, de madam die al menig voeten aan het lopen heeft gebracht. Start to run afgewerkt, 5K in de benen af en toe... Maar geen resultaat op de weegschaal! (Blijkt ook dat je dit niet moet doen om af te slanken, maar wel om je conditie te verbeteren, weet ik nu...)
Een strenge winter -en operatie aan de neus- later heb ik Evy van onder het stof gehaald (gelukkig is dat mens niet allergisch ;-) ) om er weer helemaal tegenaan te gaan.
Op de stratenloop 2013 stond ik er, want een woord is een woord! Ondertussen is het lopen min of meer een way of life geworden, en kan ik zowaar genieten van dat uurtje voor mezelf (tenminste, als ik niet opgegeten word door dazen en ander gespuis). Maar voor de weegschaal deed dat dus niet zoveel... En die frustratie bleef. Maar goed, toen kwam dus die reclamefolder van Instituut JAZA in Ruddervoorde: spiertraining in amper 20 minuten met de E-fit! In het drukke leventje dat mij omringt (kids, gezinsbond, sociaal leven, werk,...) leek dat nog net haalbaar. Kort gezegd: 20 minuten oefeningen doen, terwijl je een pak met electro-impulsen aanhebt, dat voel je wel... Maar de nulmeting, een uitgebreide weging zeg maar, drukte me wel gezellig met de neus op de feiten: te hoog vetpercentage (alsof ik dat nog niet wist, thah!), een metabolische leeftijd van 42 (slik!), een BMI van 28 of zo (en dat was niet door mijn fantastisch gespierd lichaam, of 'mijn zware botten' zo bleek)...
En dus van het één kwam het ander - en zo ben ik met het Rain dieet gestart. Nu weet je meteen ook vanwaar de blognaam komt... Het is een soort proteïnedieet (jaja, zoals er tegenwoordig zoveel zijn - het is een hype!), dat vooral je eetgewoonten compleet overhoop gooit. De basis van alles is de verbranding van eiwitten in plaats van koolhydraten. Wetenschappelijk ben ik nooit geweest, dus ik probeer zelfs niet om de wetenschappelijk correcte uitleg neer te schrijven, maar het komt hier op neer (als ik het tenminste goed heb begrepen): doorgaans eten we -allemaal- veel te veel koolhydraten, en slaan we de eiwitten op, voor als het ooit moeilijk zou worden. Maar dankzij onze Westerse overvloed komt die moeilijke periode natuurlijk niet, en dus slaan we maar vettreserves op, die we nooit aanspreken.
In het dieet bouw je de koolhydraten - drastisch- af, waardoor je lichaam verplicht op zoek gaat naar andere energie : de eiwitten dus... En daardoor val je -naar het schijnt- vrij snel af (eerlijk, mijn haat-liefde-relatie met de weegschaal is de laatste tijd fel verbeterd :-D). Brood (bye bye stokbrood, picoolo's, boterkoeken...), pasta, aardappelen (aaargh, frietjes!): allemaal geschrapt en vervangen door groentjes (:-/). En nu komt het moeilijke natuurlijk, want elke dag sla en tomaten, dat had ik na welgeteld één dag gehad!
Met deze blog wil ik vooral wat recepten opslaan, zodat ik inspiratie vind als ik er zelf geen heb. En verder wil ik ook gewoon zagen als ik het moeilijk heb, euforisch bloggen als ik een meevaller heb (meestal zal de weegschaal daar voor iets tussen zitten), leuteren als ik tijd te veel heb,...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten