Geduld, zei u?!

Grappig zoals het leven soms kan lopen...

Ik had nog maar net mijn vorige stukje gepost (je weet wel, over het feit dat ik - subtiel uitgedrukt- niet op de eerste rij stond toen het geduld werd uitgedeeld. Hell, ik was waarschijnlijk zelfs niet in de laatste rij aanwezig!). En dan lees je op dat sociale medium 'gezichtenboek' een status-update die net hetzelfde verwoordt... Great minds think alike! :-)

 

Maar goed, donderdagavond was zo'n beetje d-day, als in 'discover your progress-day'. Tijd voor een officiële weging met alle toeters en bellen op dat toestel die me niet langer toelaat te zeggen dat ik 'gewoon zware botten' heb...

De wijzer bleef steken op 69.X - no surprises there - met de heuglijke melding dat ik op 10 dagen 1.8kg vet  ben kwijtgespeeld (de spieren en de botten bleven intact :-) ). Ik kon wel luidkeels roepen en springen hoe blij ik daarmee ben, alleen... Ben ik daar niet zo blij mee! Begrijp me niet verkeerd: alles wat ik kwijt geraak, is dik ok, of dun ok, of... whatever. Ik had alleen net iets spectaculairdere resultaten verwacht dus de ontgoocheling kon ik niet zo goed wegsteken. En dan helpt het niet, mevrouw van de weging, om te zeggen dat het bij de meeste mensen inderdaad sneller gaat! Maar goed, alles valt te relativeren, of course: we zijn al de 7X kwijt, het gaat de goede kant op...

 

Gisteren was een moeilijke dag, niet eens dieet-gerelateerd. Het was de begrafenis van mijn grootmoeder... We hadden al een tijdje geen contact meer, maar uit mijn hart was ze nooit verdwenen (We deelden een stuk van onze naam - Wendy Agnes Carine...). De klop kwam harder aan dan ik had verwacht... Wat maakt het dan uit of ik drie dagen op 69.X blijf steken - Ik zou er veel voor over hebben om nog één keer een wafelfestijn te houden, zoals alleen zij dat kon: een lange tafel, rood-wit geruit tafelkleed, delfts blauw servies, spelen met mijn nicht, en als afscheid een drie snoepjes uit de snoeppot in de kast met kwastjes aan de sleutels... Sweet, happy memories...