Geen idee wanneer ik de vorige keer heb geschreven, het moet al even geleden zijn. Tijd dus, om daar verandering in te brengen...
Ik heb het gevoel dat ik op één of andere manier in een tijdslus terecht gekomen ben. Terwijl mijn dagen gewoon voorbij glijden zonder goed en wel te beseffen hoe ze gevuld geraken, heb ik evengoed het gevoel dat deze week oneindig blijft duren. Als ik goed heb opgelet op school, telt een week toch maar 7 dagen? En toch lijk ik van elke dag een bis-, ter-, quater-...versie te beleven... Vreemd, echt vreemd!
Misschien is dit het gevolg van trager verder te draaien dan de wereld om je heen... Hmm, misschien moet ik daar maar eens een theorie over schrijven, die dan binnen 50 jaar kan worden bewezen en mij dan, als ik oud(er) en versleten(er) ben, wordt beloond met een Nobelprijs... Aim high! Misschien kom ik wel gewoon in aanmerking voor de ignobelprijs (het alternatief voor het meest onzinnige idee...) - maar een prijs is een prijs! Voorlopig schrijf ik gewoon verder... Deal?! Ik kreeg zelfs een idee om het wat grootser te zien. Wie weet? Het makkelijkste heb ik al: 'mijn dedication'! Hoewel? Als ik erover nadenk, wordt die dedication al een hoofdstuk op zich - dat heb je, als je veel mensen dankbaar bent... Da's al een hoofdstuk minder om te schrijven: zo schiet het wel op, natuurlijk... :-)
Maar even over de oorspronkelijke reden van deze blog... Het regent nog steeds, in de verzilvering. Het gewicht blijft nu schommelen rond de 63 - een ruime marge ingebouwd, heet dat dan... De verzilvering is dus half en half een succes: het is de bedoeling dat je constant blijft, maar dat lukt niet zo goed.
- On the bright side: als er iets verandert aan de getallen op Bas, dan is het wel naar beneden (Een logisch gevolg van de zwaartekracht, lijkt me... Wordt alles niet naar beneden getrokken daardoor? Had ook wel wat vroeger mogen werken dan... Had wat moeite gespaard :-) ).
- On the down side: als er nu nog veel verandert, mag ik weer op shoppingtocht! Hoewel down side? Valt wel mee... Maar toch! De broeken zijn nu net ingekort.
Hoedanook, ik vind die verzilvering wel meevallen - ondanks de onheilsberichten op voorhand (Dan begint het moeilijke pas! Langzaam opbouwen, want anders kom je weer bij...). Het is wel leuk om terug op ontdekking te kunnen gaan in de keuken: nieuwe 'oude' ingrediënten toevoegen, herontdekken, en vooral herwaarderen... Wist je hoe lekker een pistolet kan smaken na 2 maanden onthouding?! Of zelfs een simpele boterham... Pure extase! Een kinderhand is snel gevuld, zeggen ze dan... Wel, leden van de taalunie: hebben jullie al ooit geprobeerd de hand van iemand na een dieetfase proberen te vullen? Veel sneller... Een tip voor het volgende 'groene boekje! (Bestaat dat eigenlijk nog? Of ben ik nu gewoon 'oud'...).
En nu? Een valies maken! De zoon vertrekt op zijn allereerste zeeklas volgende week: wordt een belevenis voor zowel de mama als de zoon... Ik weet niet wie er het meest naar uitkijkt. Net zoals ik niet weet wie wie het meest gaat missen... Wat ik wel weet? Dat de reis met het vliegtuig deze zomer indruk heeft gemaakt... De zoon vroeg zonet hoe zwaar zijn valies eigenlijk mag zijn... :-)
Zalig toch, die monsters die met een kleine inspanning een glimlach op je gezicht kunnen toveren!
(Nog twee voor in mijn dedication...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten