Ok, 't is officieel: we zijn niet meer streng! Het doel is ongeveer bereikt, de 65 staan op de weegschaal. En nu?
En nu... blijft de wereld gewoon verder draaien, is het weer nog steeds wisselvallig, komt de bus nog steeds elke morgen de kindjes ophalen, staat de krant nog steeds vol met nuttig en minder nuttig nieuws. Er is dus niet zoveel veranderd, behalve dan in mijn kleine wereldje misschien. Ik kan er wel aan wennen, aan de complimentjes van mensen die me lang niet hebben gezien... Fijn is het zeker, noodzakelijk? Nee, dat niet...
Nu zitten we dus in de verzilvering: het is de bedoeling dat mijn weegschaal went aan die 6 en die 5, en hij mag zelfs de volgorde omdraaien :-D (geef toe, echt moeilijk ben ik niet, hé). En dus krijg ik nu week per week een voedingsschema. Week 1 vond ik alvast een aangename verrassing: nog een shake als ontbijt, en als vieruurtje en voor de rest... normal food (bij benadering toch...)! Het fruit is terug toelaatbaar (fijn, fijn... Aardbeien mogen terug - alleen jammer dat het seizoen gedaan is :-S), vlees/vis worden een dagelijkse gewoonte (toch dat vlees, die vis - daarvan ben ik niet overtuigd dat het goed is :-P) en aardappelen zijn ook terug gepermitteerd. En dan moest ik toch even checken, maar pasta en brood mogen nog niet (dju toch!)... You can't have it all (at once!).
En nu het (eerste) doel bereikt is, wordt het tijd voor stap 2 in het 'total make-over'-plan van mezelf. Morgen stap ik het vliegtuig op richting Istanbul, om dan in mijn uppie schoonmaak te houden in mijn hoofd. Misschien heb ik al mijn vier dagen nodig alleen om de luchthaven terug te vinden... Mij kennende is dat eigenlijk goed mogelijk (misschien moet ik mij gewoon ophouden in de taxfree-zone van de luchthaven, maar volgens mij kan ik daar ook wel mijn weg verliezen, dus...). Ik neem alvast mijn autosleutels mee: daar hangt zo'n ding aan die lawaai maakt om ze terug te vinden. Zou dat ook werken om mezelf te kunnen localiseren?! Mensen verklaren me gek of moedig (of zeggen moedig, maar bedoelen gek) om die reis te ondernemen, en tegelijk kan iedereen er wel in komen, in die nood om er even helemaal uit te breken. Vreemd toch, dat niet meer mensen dat doen?! Misschien kom ik zondag terug en is het een verhaal dat zich nooit meer herhaalt. Of misschien heb ik de smaak te pakken en kom ik nog op zo'n ideeën. Maar sowieso heb ik het verhaal op zich...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten