Nu de spieren weer een beetje ontspannen, en ik over mijn tijdelijke vlaag van Georges-allergie heen geraak, is het tijd om om even een regen-balans op te maken. De pijnlijke herinnering vervaagt, de trots dat ik 80km heb gefietst, en heb volgehouden, begint te overheersen...
Alleen: die verdomde weegschaal werkt niet mee! Maandag was een officieel wegingsmoment en hoewel we op 67.0 terecht gekomen zijn, zat de verdeling weer niet goed. Dat is het moment waarop elk zinnig mens zich begint af te vragen waarom ik mezelf eigenlijk al het lekkere om mij heen ontzeg... Zaterdag een hele dag met mijn neus in de chocolade en niet geproefd, zondag getrakteerd met chocoladetaart tijdens ons fietsuitstapje en weeral niet geproefd, maandagochtend het werk getrakteerd en zelfs dan (nogal voorspelbaar) niet geproefd ! En dus maandagavond was ik het een beetje beu... Maar de JAZA'dam (de madam van jaza dus) kon me overtuigen om nog heel even goed te gaan: nog één week keihard ertegenaan! Dinsdagmorgen kon ik de lokroep van Bas niet weerstaan, en - sympathiek als hij is (of uit doodsangst voor het altijd dreigende badkamervenster :-) )- hij toonde zowaar een 66.5! Dat betekent nog anderhalve kilo, of 1500 luttele grammetjes: dat kan ik! Maar de rest van de week biedt zich wel niet zo sympathiek aan... Nu ben ik onderweg naar Straatsburg (doet stress en adrenaline ook iets aan het vermageringsproces? In dat geval komt het zeker goed! ) en heb zonet ontdekt dat ik de helft van mijn shakes vergeten ben... Het helpt niet als je om. 6.16uur wakker schiet, en om 6.20uur van plan was om te vertrekken!
Zeg nooit dat vrouwen veel tijd nodig hebben 's morgens :-DMaar het komt allemaal goed... Zen, volledig zen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten