The end is near...

Driewerf hoera! Het einde is in zicht... Of het begin (van de volgende stap): het is maar hoe je het bekijkt. Naar het schijnt is deze strikte periode de gemakkelijkste... Fijne vooruitzichten dus!

Maar eerlijk? Ik mis die pasta of aardappel bij mijn eten niet echt. Ik kijk meer uit naar terug een stukje vlees, of kaas of whatever (geen vis: dat mis ik niet! Dat at ik vroeger ook niet, en ik zie absoluut geen enkele reden om daar nu mee te beginnen :-) ). En het niet meer moeten afwegen van groenten lijkt me ook niet echt een moeilijke opdracht. Maar misschien ben ik weer te rooskleurig aan het denken en schrijf ik jullie binnen twee weken dat de volgende stap zwaar onderschat werd. Je bent alvast gewaarschuwd.
De opdracht na de laatste weging was 'nog één weekje echt streng', maar dat klonk beter in de theorie dan in de praktijk. Even kijken: maandag? nog één ansjovisje, dinsdag? streng, woensdag en donderdag? Straatsburg - niet streng dus (ook al omdat ik de helft van mijn shakes was vergeten - maar dat komt zo meteen), vrijdag? semi-streng (al werd ik wel gedwongen om chocoladetaart te eten: de horror! :-D), zaterdag? mega-streng (and proud of it!!) en vandaag? we zien wel wat de dag nog brengt...
Het was in elk geval een drukke week, maar niet echt in termen van rain-diëten! Wel een paar lessen geleerd deze week, zoals:

 

• Vrouwen kunnen HEEL snel klaar zijn als ze willen! (Ik moest woensdag om 6.20 uur vertrekken, en dat werd een beetje moeilijk, omdat ik maar om 6.16 uur wakker geworden ben. Een wekker instellen is fantastisch, maar blijkbaar werkt dat alleen als je de wekker ook effectief aanzet... :-S In 9 minuten klaar zijn en in de auto zitten voor vertrek is volgens mij een toptijd!)
• Mannen en drank zijn niet altijd een goede combinatie. Geen probleem met mensen die een glas verzetten (tis te zeggen: de alcohol van erin naar binnen gieten, want gewoon een glas van links naar rechts verzetten, zou redelijk stom zijn!), maar je moet je grenzen kennen. En ik? Ik heb ontdekt waar mijn acceptatiegrens ligt... 's morgens nog zat zijn van de nacht ervoor, en in je slip in een hotelgang ronddwalen: dat is dus ver boven mijn grenzen!
• Een halfuurtje bakken op tv is in realiteit 3 uur doen, herdoen, en doen alsof je herdoet! Dus als mijn cuberdon-chocoladekegels op tv komen: tuurlijk ging dat zo vlotjes als je ziet, en tuurlijk kwam ik net aangereden toen ze met hun camera op de parking stonden, en tuurlijk was die chocoladetaart van Stefaan Destrooper mega-lekker (oh ja, dat laatste was wel echt! Ja, ik heb echt geproefd, 3 keer zelfs :-D)...

• Ik heb toch wel behoorlijk wat discipline. Zaterdagavond naar een huwelijksfeest met hapjes en dessertbuffet... En ik at... helemaal niks, niemendalle, nada, zip!Wat de hapjes betreft: dat was easy (het waren vishapjes: thah! Piece of cake om die te weerstaan :-D), wat het dessertbuffet betreft: one word 'AAAAARRGH'... Maar leuk was het wel: massa's complimentjes van mensen die mij lang niet hebben gezien, dat ik er goed uitzag, en zoveel vermagerd en blablabla *glunder*. Oh, en ook wel dat ik goed kan dansen *glunder nog meer*...

En na al dat zwoegen deze week vond ik het tijd om de vriendschapsband met Bas te hernieuwen. Ik kroop deze morgen voorzichtig op de weegschaal (ja, het was laat gisteren, dus kruipen is een accurate omschrijving van hoe ik me voort bewoog deze morgen :-D), en Bas was duidelijk blij mij weer te zien, want van het verschot liet hij gewoon 65,X zien... 65 !! (en een beetje na de komma, maar dat vergeten we nu gewoon...)